ใกล้เที่ยงแล้ว ในป่าชักจะเริ่มร้อน
หลี่เฟิงพยายามเลี่ยงบริเวณที่มีฝูงหมาป่า
ถ้าเกิดเจอฝูงหมาป่าเข้า พวกเขาก็แค่ต้องรับมือ
ป่าผืนนี้เขียวขจี เต็มไปด้วยไม้ใหญ่โบราณสูงเสียดฟ้า
ไม้ยืนต้นร่มครึ้มนับไม่ถ้วน แตกกิ่งก้านสาขาหนาแน่น
ในป่ามีเฟินขึ้นเต็ม ตามพื้นมีรากไม้เก่าแก่พันเกี่ยว
ในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ ย่านที่มีไม้สูง หญ้ารก ๆ แทบไม่มี ทางเดินสะดวก
ส่วนที่ที่ไม้ใหญ่ไม่ขึ้น จะรกชัฏไปด้วยหนาม ดูลักษณะแล้วไม่มีทาง
สามสาวถือไม้พลอง เดินตามหลังมาอย่างระมัดระวัง
หลี่เฟิงอยากล่าสัตว์ เก็บผักป่า
ผักป่าเก็บรักษาง่าย
แค่ตากแห้งไล่น้ำ ก็เก็บไว้ได้หลายเดือน
"มาม้า อะไรจะน่าเกลียดน่ากลัวขนาดนี้ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ฉันไม่อยากไปต่อแล้ว"
ไป๋เจียวเม่ยพร่ำบ่นตลอดทาง ทำปากยื่นด้วยความหงุดหงิด
หน้าเธอโดนใบไม้ครูดจนแดง
"เธอบ่นน้อย ๆ หน่อยเถอะ ฉันกับเสี่ยวลี่ยังบอบบางกว่าเธออีก แต่เราสองคนยังไม่บ่นสักคำ" หลินผิงพูด
"ฉันบ่นหน่อยไม่ได้หรือไง ฉันพูดบ่น ๆ แค่นี้ก็ไม่ได้ทำให้เธอเดือดร้อนนี่"
ไป๋เจียวเม่ยโต้ด้วยอารมณ์ขุ่น
"เธอนี่ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย" หลินผิงหงุดหงิดกับเธอ
ผู้หญิงคนนี้ทำอะไรไม่เป็นเรื่องเป็นราว กินอย่างเดียวเป็นที่หนึ่ง
เพิ่งเขาป่าก็บ่นโน่นบ่นนี่ไม่หยุด
พวกเธอระเห็ดไปอยู่เกาะร้าง ต้องฟันฝ่าอุปสรรคทุกอย่างสิ
บ่นไปแล้วมันได้อะไรขึ้นมา
"ก็เธอมองฉันขวางหูขวางตา เลยหาเรื่องฉันตลอด ก็แค่เมื่อก่อนตอนอยู่บริษัท ฉันทำเงินได้มากกว่าเธอหน่อยเดียว แต่เงินนั่นก็เป็นสิ่งที่ฉันควรได้"