"ไป๋เจียวเม่ย เสี่ยวลี่พูดถูก น้ำมะพร้าวพวกนี้เสียดายมากถ้าทิ้งเปล่า เธอระวังหน่อย อย่าทำหก"
หลินผิงเตือนเธออย่างจริงจัง
ดื่มแล้วน่าเสียดาย แต่เททิ้งน่าเสียดายยิ่งกว่า
ก่อนหน้านี้พวกเธอเคยเททิ้ง นั่นเป็นเพราะไม่มีทางเลือก ไม่มีมีด
หลังจากมีมีดยาว ก็ไม่เคยเททิ้งอีกเลย
"ประธานหลิน เธอหมายความว่ายังไง ฟังดูเหมือนฉันอยากเททิ้ง ฉันรีบดื่ม เลอะนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป"
ไป๋เจียวเม่ยโต้กลับอย่างไม่พอใจ
"ที่นี่คือเกาะ มีเงินก็ซื้อของพวกนี้ไม่ได้ เธอเททิ้งน่าเสียดายมาก" หลินผิงมองแล้วใจหาย
"ฉันดื่มน้ำมะพร้าว เธอเห็นว่าเป็นการเททิ้งหรือไง"
"มะพร้าวพวกนี้มันขึ้นบนต้น ไม่ใช่เธอปลูก เธอเสียดายอะไร"
ไป๋เจียวเม่ยเถียงกับเธอไม่ลดละ
ทั้งสองเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน จึงมีเรื่องกระทบกระทั่งได้ง่าย
"เธอช่างไร้เหตุผลจริง ๆ" หลินผิงโกรธจนปวดหัว
"เธอก็แค่เห็นฉันดีไม่ได้ ฉันลาออกจากบริษัทเธอไป ก็เจริญก้าวหน้าดี เธอเลยอิจฉาริษยา" ไป๋เจียวเม่ยรื้อเรื่องเก่า
หลังจากที่เธอออกจากบริษัทตระกูลหลิน เธอใช้เส้นสายของตาแก่คนนั้น ก่อตั้งบริษัทใหม่ขึ้นมา และเติบโตได้ดีทีเดียว
"ถ้าเธอไม่ฟังคำเตือน แล้วกล้าเททิ้งอีก เราจะไม่ให้เธอดื่มน้ำมะพร้าวอีก"
หลินผิงอยากเข้าไปแย่งมันมาจากมือเธอ
"มะพร้าวลูกละกี่บาทกัน ข้างนอกก็แค่ลูกละ 10 หยวนน่ะ พอออกไปจากที่นี่แล้ว ฉันให้พวกเธอ 100 หยวน"
ไป๋เจียวเม่ยทำท่ามั่งมีมานะ ราวกับไม่แคร์เงิน
"เชอะ ใครแคร์เงินกระจอกนั่นของเธอ" จู่ ๆ อวี๋เสี่ยวลี่ก็รู้สึกรังเกียจผู้หญิงคนนี้