หลังจากสายลมโชยพัดผ่าน หลี่เฟิงเห็นใบไม้ใบหนึ่งลอยละล่องในสายลม
ใบไม้ใบนั้นพลิ้วไหวไปตามลมก่อนจะร่วงหล่นจากต้น
หลี่เฟิงยื่นมือรับใบไม้ใบนี้ไว้
"ใบไผ่!"
เมื่อเห็นใบไม้ใบนี้ หลี่เฟิงก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ
"พี่หลิน คุณยิ้มอะไรน่ะ?" อวี๋เสี่ยวลี่สงสัย
"นี่คือใบไผ่" หลี่เฟิงพูด
"ก็แค่ใบไผ่ใบเดียว คุณดีใจอะไรนักหนา?" หลินผิงมองเขาอย่างสงสัย
"ก็แค่ใบไผ่ใบเดียว ไม่ได้มีค่าอะไรเลย มีอะไรน่าดูกัน ไว้ออกจากเกาะนี้แล้ว อยากได้ใบไผ่เท่าไหร่ ฉันจะซื้อให้คุณเอง"
ไป๋เจียวเม่ยแสดงท่าทีเหมือนเศรษฐีมีเงิน
"ลมพัดพาใบไผ่มา แสดงว่าใกล้ ๆ นี้ต้องมีป่าไผ่ ถ้ามีไผ่ เราก็ทำกระบอกไม้ไผ่ได้"
"กระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำได้ พอล่าหมูป่าได้แล้วก็ยังใช้เก็บเนื้อหมูได้ด้วย"
หลังจากเห็นใบไผ่ใบนี้ หลี่เฟิงก็อารมณ์ดีมาก
ปัญหาการเก็บรักษาอาหารได้รับการแก้ไขแล้ว
"พี่หลิน กระบอกไม้ไผ่เก็บเนื้อหมูยังไงคะ?" อวี๋เสี่ยวลี่ถาม
หลินผิงก็ไม่รู้เรื่องการเก็บเนื้อหมูด้วยกระบอกไม้ไผ่
"หลังจากล่าหมูป่าได้แล้ว เอาเนื้อหมูย่างให้สุก จากนั้นนำไปคลุกกับน้ำมันหมูแล้วบรรจุลงกระบอกไม้ไผ่ พอน้ำมันแข็งตัวก็ปิดผนึกได้เลย เก็บไว้ได้นาน"
วิธีที่หลี่เฟิงบอกมานั้นใช้ได้ผลดี
"นี่เป็นวิธีที่ดีจริง ๆ แต่เราไม่มีหม้อนี่นา" หลินผิงรู้สึกหนักใจเล็กน้อย
"วิธีแก้ปัญหาคนคิดขึ้นมาได้ ค่อย ๆ แก้ไปทีละเรื่องเถอะ"