อูววว~
เสียงหอนของหมาป่าดังขึ้นมาหลายครั้ง หลังจากนั้นหมาป่าสีเทากว่าสิบตัวก็ปรากฏตัวขึ้นนอกหุบเขา
ฝูงหมาป่าพวกนี้มีจำนวนมาก
ก่อนหน้านี้หลี่เฟิงและพวกเคยพบหมาป่าสีเทามาสองครั้ง
แต่ทั้งสองครั้งนั้นมีจำนวนน้อยมาก
ครั้งนี้ฝูงหมาป่ายกพวกกันออกมาจนหมด เพื่อตามหาพวกเขาและล้างแค้น
หมาป่าก็รู้จักผูกพยาบาท
หลังจากพวกพ้องถูกฆ่า พวกมันก็อยากจะล้างแค้นให้เพื่อนที่ตายไป
หมาป่าสิบห้าหกตัวปรากฏตัวขึ้นนอกหุบเขาพร้อมกัน ดวงตาสีเขียวหม่นคู่นั้นเปล่งประกายแสงเย็นเยือกน่าขนลุก
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของหมาป่า
“อ๊ะ แย่แล้ว ฝูงหมาป่ามาแล้ว”
ไป๋เจียวเม่ยตกใจจนกรีดร้องเสียงดัง อยากจะวิ่งเข้าไปในหุบเขา
“ถ้าไม่อยากตายก็อย่าวิ่ง อย่าตื่นตระหนก ไม่งั้นจะตายอย่างน่าสยดสยอง”
หลี่เฟิงตะโกนเตือนเสียงดัง ไม่ใช่เพื่อช่วยชีวิตนังผู้หญิงชั่วคนนี้
เขากลัวว่านังผู้หญิงชั่วคนนี้จะวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนก แล้วทำให้ฝูงหมาป่าเข้าโจมตีก่อนเวลาอันควร
“ให้ตายสิ แกไม่ใช่ผัวฉัน ฉันจะไปฟังแกทำไม?”
ไป๋เจียวเม่ยไม่ยอมแพ้อย่างมาก ตอนที่นางกำลังจะวิ่งหนี เหลยเฒ่าหู่ก็ตะโกนเสียงดังว่า “ฟังหลี่เฟิง”
พอเห็นเขาพูด ไป๋เจียวเม่ยก็ไม่กล้าวิ่งหนี
“น้องหลี่เฟิง ทำไมถึงวิ่งหนีไม่ได้?” เหลยเฒ่าหู่ถาม
เหลยรองและโอวหยางชิวก็มองมาที่เขาเช่นกัน
“ถ้าวิ่งหนีเมื่อไหร่ก็แสดงว่าขี้ขลาด พอฝูงหมาป่าสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของเรา มันก็ต้องเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่งแน่”
หลี่เฟิงเตือนทุกคนให้ใจเย็น ๆ อย่าได้วิ่งเด็ดขาด
พวกเขามีคนมาก หากมีความกล้าหาญ ฝูงหมาป่าก็ไม่กล้าเข้าโจมตีเสมอไป
“ได้ พวกเราฟังนาย ทุกคนอย่าวิ่งนะ อย่ากลัว”