“บัดซบ หมาป่ามาแล้ว”
“ท่านพี่ รีบหนีเร็ว”
เหลยรองตะโกนลั่น แล้วรีบลากพี่ชายหนีตาย
ฝูงหมาป่ามีมากเกินไป มากถึงสิบห้าหกตัว
พวกเขามีแค่เจ็ดคน ในจำนวนนี้เป็นผู้หญิงถึงสามคน
ยากจะรับมือหมาป่าจำนวนมากขนาดนี้ได้
“ฮ่าๆๆ เยี่ยมเลย ในที่สุดฉันก็ปีนขึ้นมาได้แล้ว ฝูงหมาป่ากัดฉันไม่ได้แล้ว”
ไป๋เจียวเม่ยปีนขึ้นไปบนหน้าผาชันสูงหลายเมตร มองลงมาหัวเราะชอบใจ
ใต้เท้าเธอเป็นชะง่อนหินที่ยื่นออกมา พอให้ยืนได้สองสามคน
“คุณไป๋ รีบดึงฉันขึ้นไปที” โอวหยางชิวร้องขออยู่ข้างล่าง
“ชิ ไอ้คนจน ฉันขี้เกียจช่วยแก ถ้าแกเป็นหม่าต้าอวิ๋น มีทรัพย์สินหลายพันล้าน ฉันช่วยแกแล้วก็รวยชั่วข้ามคืน”
“แต่นี่แกไม่มีสตางค์ติดตัวสักแดง จนกรอบ ฉันจะช่วยแกทำไม”
ไป๋เจียวเม่ยยืนอยู่ข้างบน กลอกตาใส่
“คุณไป๋ เมื่อกี้คุณเหยียบไหล่ฉันปีนขึ้นไป ถ้าไม่มีฉัน คุณก็ขึ้นมาไม่ได้ คุณควรจะดึงฉันขึ้นไปหน่อย”
โอวหยางชิวร้อนรนจนเหงื่อท่วมหัว
ผู้หญิงนี่เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว
“หึๆ นั่นแกเต็มใจให้ฉันเหยียบเอง ฉันไม่ได้บังคับแกสักหน่อย” ไป๋เจียวเม่ยว่า
โอวหยางชิวแทบกระอักเลือด
นั่นไม่ใช่ความเต็มใจของเขาเลย
ฮู้บอวูวว~
ฮู้บอวูวว~
ฝูงหมาป่าส่งเสียงก้องกังวานพุ่งเข้าไปในหุบเขา
ดวงตาสีเขียววาววับคู่แล้วคู่เล่า ดุดันน่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง
“พี่หลิน หมาป่าบุกเข้ามาแล้ว ถ้าพี่หนีไปได้ ก็หนีเอาตัวรอดไปเถอะ อย่าห่วงพวกเราเลย”
เห็นฝูงหมาป่าพุ่งเข้ามา อวี๋เสี่ยวลี่หวาดกลัวจนหายใจไม่ออก