หมูป่าพุ่งชนอย่างบ้าคลั่ง วิ่งเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว
เหลยรองคิดจะลงมือกับหลี่เฟิง
อยากจะผลักเขาให้โดนเขี้ยวหมูป่าขวิดตาย
ขณะที่เขากำลังจะลงมือ จู่ ๆ ก็พบว่าแววตาของหลี่เฟิงเย็นชามาก
"อย่าขยับจะดีกว่า ไม่งั้นแกจะตายอย่างอนาถ" หลี่เฟิงเตือนเสียงเย็น
"ไอ้หนู แกใส่ร้ายฉัน ฉันกำลังคิดหาทางฆ่าหมูป่าต่างหาก"
เหลยรองโกหกคำโต
"รีบลงมือเถอะ"
ตอนหมูป่าพุ่งมา หลี่เฟิงบอกให้เหลยเฒ่าหู่สามคนรีบลงมือ
สามคนหยิบเถาวัลย์ที่เตรียมไว้ล่วงหน้ามาทำเป็นเชือก ขวางข้างหน้าหมูป่า
หมูป่าเปรียบเหมือนม้าศึกที่วิ่งเต็มฝีเท้า พอขาหน้าถูกเกี่ยวสะดุดก็เกือบล้มคว่ำ
แต่ไอ้สัตว์ตัวนี้ไม่ยอมล้มลง
ม้าศึกรูปร่างสูงใหญ่ เสียหลักได้ง่าย
แต่หมูป่ามีขาสั้นทั้งสี่ แม้จะถูกเกี่ยวก็ล้มยาก
พอโดนเถาวัลย์ขัดขวาง ไอ้หมูบ้านี่ก็พยายามพุ่งไปข้างหน้าสุดชีวิต
แรงมหาศาลของมันเกือบจะลากเหลยเฒ่าหู่สามคนคว่ำอยู่แล้ว
"อ้า พี่หลี่เฟิง รีบลงมือเร็ว พวกเราจะรั้งไม่ไหวแล้ว"
เหลยเฒ่าหู่ถูกแรงลากจนเข่าทรุดลงกับพื้น
เหลยรองและโอวหยางชิวก็เกือบล้มลงเช่นกัน
"ไอ้สัตว์ ตายซะ"
หลี่เฟิงคว้าดาบยาวพุ่งเข้าไป แล้วแทงเข้าที่คอหมูป่า
อู้ว~
หมูป่าตัวนี้เลือดไหลเป็นน้ำ พอล้มลงบนพื้นก็ชักกระตุก
เจ้าตัวโตสี่ห้าร้อยชั่งตัวนี้รับมือยากมาก
แต่เพราะพวกเขามีคนมาก สุดท้ายก็จัดการหมูป่าได้สำเร็จ
"เย้ เยี่ยมเลย หมูป่าถูกโค่นแล้ว เรามีเนื้อหมูกินแล้ว"
พอเห็นว่าหมูป่าถูกจัดการแล้ว อวี๋เสี่ยวลี่ก็ดีใจมาก