"เสี่ยวลี่ เธอเป็นอะไรไป"
ได้ยินเสียงร้องตกใจ หลี่เฟิงรีบหันกลับมา
เห็นเขาหันมา หลินผิงก็รีบดึงกางเกงขึ้น
"พี่หลิน ตรงนั้นมีเงาดำ มันจ้องพวกเราอยู่ตลอดเลย"
อวี๋เสี่ยวลี่ชี้ไปที่ใต้หน้าผาหิน
นั่นคือหน้าผาหินธรรมชาติ
ด้านหลังหน้าผาเป็นแนวเทือกเขาที่ทอดยาวลดเลี้ยว
หลี่เฟิงมองตามทิศทางที่เธอชี้
เห็นเงาดำจริง ๆ ด้วย
เงาดำนั้นซ่อนตัวอยู่ในความมืด จ้องมองทั้งสามคนอย่างน่าสะพรึง
เพราะคืนนี้มืดมาก แสงไฟจากแคมป์ส่องไปได้ไม่ไกล หลี่เฟิงมองไม่ชัดว่าเงาดำนั้นคืออะไร
ไอ้ตัวเวรนั่นอาบไปด้วยกลิ่นอายชั่วร้าย ดั่งปีศาจในยามราตรี จับจ้องทั้งสามตาไม่กะพริบ
ราวกับมันกำลังหาจังหวะลงมือ
เห็นเงาดำนั้นแล้ว หลี่เฟิงรู้สึกหนังศีรษะชา
สัญชาตญาณบอกเขาว่ามันอันตราย
"พี่หลิน ไอ้ตัวเวรนั่นยังจ้องพวกเราอยู่ มันคงไม่คิดจะเล่นงานพวกเราใช่ไหม"
อวี๋เสี่ยวลี่จ้องมองเงาดำอย่างหวาดกลัว
"หลี่เฟิง มันจ้องฉัน ฉันฉี่ไม่ออก" หลินผิงเองก็หวาดกลัวไม่แพ้กัน
"ไสหัวไป!"
ฟิ้ว~
หลี่เฟิงใช้วิชาดีดนิ้วทะลวง ดีดก้อนหินออกไปลูกหนึ่ง
วิชานี้ไม่ได้วิเศษอะไรมาก
เพียงแค่ฝึกฝนมานาน ทำให้แรงมาก เร็วมาก และแม่นยำสูง
ตุบ~
ก้อนหินกระทบร่างของมัน มันขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ออกไป
ไอ้สัตว์นี่เหมือนจะเดินตัวตรงได้ ไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา
"พี่หลิน มันขยับแล้ว"
ทั้งอวี๋เสี่ยวลี่และหลินผิงคิดจะวิ่งมาหา
"อย่าวิ่ง ให้ยืนอยู่กับที่ อย่าขยับ"
เห็นทั้งสองคิดจะวิ่งมา หลี่เฟิงเตือนไม่ให้วิ่ง
หากทั้งสองวิ่งกรูเข้ามา ไอ้นั่นอาจเกิดสัญชาตญาณดุร้ายขึ้นมาได้