ฟ้ามืดแล้ว~
หลังจากราตรีกาลมาเยือน เกาะก็ตกอยู่ในความมืดมิด
คืนนี้ไม่มีแสงจันทร์ ทั้งเกาะเหมือนถูกเมฆดำกลืนกิน
ซ่าาา~
ไม่ไกลจากนี้ มีเสียงคลื่นซัดสาดชายฝั่งดังครืนๆ
เสียงนี้ทำให้รู้สึกสงบ
หลี่เฟิงและอีกสองคนนั่งข้างกองไฟ ย่างเนื้อหมาป่า
เปลวไฟส่องกระทบใบหน้า สองสาวหน้าออกโทนเหลือง
คืนนี้มืดมากและเงียบมาก
ยังดีที่มีสาวงามสองคนนี้อยู่ด้วย
หากไม่ได้พบพวกเธอ หลี่เฟิงคงทนความอ้างว้างทางจิตใจไม่ไหว
มนุษย์กลัวความเหงาที่สุด
เมื่อโดดเดี่ยวถึงขีดสุด จิตใจจะสูญเปล่าอย่างหนัก
"ฮัลโหล พี่หลิน ป้าหลิน เรามาทำความรู้จักกันใหม่นะ"
อวี๋เสี่ยวลี่นั่งข้างกองไฟ กอดเข่า ชื่นชมราตรีอันสงบงาม
เพราะมีเพื่อน มีอาหาร กองไฟก็มี เธอจึงอารมณ์ดีมาก
"หรือว่ามีเธอสองคน ถึงต้องรู้จักใหม่อีกครั้ง?" หลี่เฟิงถาม
"กลางวันรู้จักยังไม่ลึกซึ้งพอ ตกเย็นถึงจะได้คุยกันลึกขึ้น"
"ฉัน อวี๋เสี่ยวลี่ เรียนที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนจิง ปีสามแล้ว ฐานะทางบ้านถือว่าไม่เลว"
"......"
อวี๋เสี่ยวลี่ในตอนกลางวันแนะนำตัวแค่สั้นๆ
ครั้งนี้เธอแนะนำตัวละเอียดกว่า
ฐานะครอบครัวของเธอดีมาก มีทรัพย์สินนับสิบล้าน เป็นลูกสาวคนเดียว
"ผมชื่อหลี่เฟิง มาจากหมู่บ้านห่างไกลบนภูเขา บรรพบุรุษของผมเคยมีผู้สอบได้จอหงวนฝ่ายบู๊ เคยเปิดโรงฝึกยุทธ ปู่ของผมเป็นปรมาจารย์กังฟูที่มีชื่อเสียงในท้องถิ่น"