เมื่อเห็นหลายคนเกิดความขัดแย้ง โอวหยางชิวก็ลำบากใจ
หลี่เฟิงเคยเป็นหัวหน้าทีมของเขา
หลินผิงเคยเป็นประธานบริษัทเก่าของเขา
แต่ตอนนี้เขาไปอยู่กับพี่น้องตระกูลเหลยสองคน
เขาไม่รู้ว่าจะช่วยใครดี
"ไป๋เจียวเม่ย เธอนี่ไม่มียางอายเลยนะ ตอนนั้นเธอประจบหลี่เฟิง จงใจโชว์ร่องอกหวังยั่วเขา แต่เขาไม่แม้แต่จะชายตามองเธอด้วยซ้ำ" อวี๋เสี่ยวลี่เปิดโปงคำโกหกของนางต่อหน้า
"หึ พวกเธอน่ะอยู่ข้างเขา เธอต้องช่วยเขาพูดดีแน่นอน"
ไป๋เจียวเม่ยส่งเสียงเยาะเย้ยสองสามที แล้วก็พล่ามยุแยงต่อ "ท่านประธานเหลยคะ พี่รองเหลยคะ ก่อนหน้านี้หลี่เฟิงอยากนอนกับดิฉันจริง ๆ แถมยังพยายามข่มขืน แต่ดิฉันยอมตายไม่ยอมให้ค่ะ ดิฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ง่าย ๆ หรอกนะคะ"
"หุบปาก!" หลี่เฟิงมองนางอย่างเย็นชา
"โอ๊ย ตายละ เห็นแก่ตัวแล้วสินะ ไม่กล้าให้ดิฉันพูดความจริง ทำไมล่ะ กลัวหรือไง?" ไป๋เจียวเม่ยทำหน้าเหน็บแนม
"ได้โปรดอย่าทำให้ฉันอัปยศ หรือสบประมาทฉันเลย เพราะเธอไม่มีค่าพอ"
หลี่เฟิงเห็นผู้หญิงคนนี้แล้วทั้งรังเกียจทั้งชัง
ถึงแม้เขาจะชอบผู้หญิง แต่เขาไม่ชอบรถเมล์
ผู้หญิงคนนี้ก็คือรถเมล์ดี ๆ นี่เอง
"เจียวเม่ย เราเหมือนคนที่ตกยากด้วยกัน เรื่องบาดหมางก่อนหน้านี้ก็ให้แล้ว ๆ กันไป อย่าเอ่ยถึงอดีตอีกเลย ต่อจากนี้ไปพวกเราก็เป็นพวกเดียวกัน ต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เอาชีวิตรอดไปด้วยกัน"
เมื่อเห็นว่าหลี่เฟิงมีดาบยาวอยู่ในมือ เหลยเฒ่าหู่ก็เกิดความหวาดระแวง
"ท่านประธานเหลยคะ แต่ไอ้หนูนี่มันอวดดีนัก ก่อนหน้านี้เขาพยายามจะอนาจารดิฉัน อยากนอนกับดิฉัน" ไป๋เจียวเม่ยยังคงพล่ามเรื่องเหลวไหลไม่หยุด