“หลี่เฟิง ถ้ำนี้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ ไม่ใช่ของบ้านนาย นายมีสิทธิ์อะไรไม่ให้พวกเราเข้าไป”
ไป๋เจียวเม่ยทำตัวกร่าง ไม่เกรงใจใคร
ก่อนหน้านี้ตอนยังไม่เจอเหลยเฒ่าหู่กับพวก เธอประจบเอาใจสารพัด
พอมีคนสนับสนุน เธอก็เผยธาตุแท้ทันที
“สมองเธอมีปัญหาจริง ๆ เลย ถ้ำนี้ข้าพบก่อน ก็เป็นของข้า ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ใครกล้าเข้าไป อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”
สายตาของหลี่เฟิงเย็นชาจับจ้องเธอ
ไป๋เจียวเม่ยตั้งใจจะโต้กลับ แต่พอเห็นสายตาเย็นชานั่น เธอก็เริ่มหวาดกลัว
“ไอ้หนู ถ้ำนี้เป็นของไร้เจ้าของ ใคร ๆ ก็เข้าไปได้ นายอย่าขัดขวางจะดีกว่า ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”
เหลยรองกำท่อนไม้ เตรียมลงมือ
“ถ้ำนี้เมื่อก่อนไร้เจ้าของ แต่ตอนนี้มีเจ้าของแล้ว ข้าคือเจ้าของถ้ำ ถ้าแน่จริงก็ลองเข้ามาสิ”
หลี่เฟิงชักดาบยาวออกมา ถ้าไอ้สัตว์นี่กล้าเข้าไป เขาก็จะฟันมันเป็นสองท่อน
“โอวหยางชิว นายตายไปแล้วหรือไง ไม่เห็นเหรอว่าพวกเรากับหลี่เฟิงมีปัญหากันอยู่”
เห็นเขานิ่งเฉย ไป๋เจียวเม่ยก็ระเบิดอารมณ์
“พวกเราควรอยู่ร่วมกันอย่างสันติ อย่าให้บาดหมางกันเลย”
เพียะ~
ตอนที่โอวหยางชิวจะพูดดี ไป๋เจียวเม่ยก็ตบหน้าเขาหนึ่งฉาด
“นี่ นี่เธอตบหน้าฉันเหรอ” โอวหยางชิวกุมแก้ม เก็บกดความโกรธ
“ฉันตบนายแล้วจะทำไม นายยังอยากตามท่านประธานเหลยกับน้องชายเขาอยู่หรือเปล่า ถ้านายทำให้พวกเขาพอใจ ออกจากเกาะไปแล้ว ท่านประธานเหลยจะให้งานนายสักชิ้น ก็ทำให้นายหาเงินได้เป็นสิบล้าน ทำให้นายหลุดพ้นจากความยากจน” ไป๋เจียวเม่ยวาดฝันให้เขา