“ระวังหน่อย มีอันตราย”
ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากด้านหน้า หลี่เฟิงรีบเตือน
หลินผิงและอีกคนกำด้ามไม้แน่น จ้องมองไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง
แต่ในป่าไม้กิ่งก้านใบหนาทึบ เต็มไปด้วยต้นไม้ มองไม่เห็นว่าด้านหน้ามีอะไร
“หลี่เฟิง อะไรทำให้เกิดเสียง” หลินผิงลดเสียงถาม
“ไม่แน่ใจ อาจเป็นสัตว์เหยียบกิ่งไม้แห้ง หรืออาจเป็นเสียงลมพัดหญ้า”
หลี่เฟิงกวาดตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง
เขารู้สึกถึงอันตรายตลอดเวลา
“พี่หลิน...”
อวี๋เสี่ยวลี่กำลังจะพูด หลี่เฟิงทำท่าเงียบ เตือนเธออย่าส่งเสียง
สาวน้อยน่ารักคนนี้ให้ความร่วมมืออย่างดี ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ
ฟิ้ววว~
ลมกระโชกแรงพัดมา ต้นไม้ในป่าสั่นไหว
ต้นหญ้าในสายลมพลิ้วขึ้นลง
แครก~
แครก~
ในป่าด้านหน้า มีเสียงแห้งๆ ดังแครกแครก
ราวกับมีสัตว์ป่ากำลังเดิน
สองสาวได้ยินเสียงนั้น หัวใจเต้นระรัว
หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ตึงเครียดอย่างยิ่ง
“ระวังตัวไว้ รอบตัวเรามีสัตว์ป่า”
หลี่เฟิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตราย
เขาเป็นยอดฝีมือ ประสาทสัมผัสว่องไว
หากมีอันตราย เขาสามารถรู้ล่วงหน้าได้
ได้ยินเขาเตือน สองสาวเหงื่อแตกพลั่กด้วยความตึงเครียด
แกรก~
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง พอดีเห็นหมาป่าสีเทาตัวหนึ่งเดินออกมาจากพงไม้
เป็นหมาป่าสีเทาตัวใหญ่ หนักอย่างน้อยร้อยกว่าชั่ง
เจ้าสัตว์ร้ายส่ายหัวแกว่งหาง เดินส่ายอาดๆ เข้ามา
เห็นคนสามคน มันชะงักเล็กน้อย จากนั้นทำท่าเตรียมจู่โจม
แต่หมาป่านิสัยระแวง มันไม่เคยเห็นมนุษย์บนเกาะนี้