ทั้งสามคนเล่นน้ำกันที่ริมสระจนเหนื่อยแล้ว จึงเตรียมตัวกลับไปที่ชายหาดเพื่อสร้างกระท่อม
เพื่อป้องกันฝน จำเป็นต้องมีกระท่อมไว้หลบลมหลบฝน
“หลี่เฟิง พวกเราไม่มีถังน้ำ จะเอาหวานจื๊ดกลับไปยังไงดี”
หลินผิงอยากใช้ถังใส่น้ำหวานจื๊ดกลับไปที่ชายหาด
แต่ไม่มีถังน้ำ แล้วก็ไม่มีถุงใส่น้ำด้วย
“ไม่มีอะไรใส่น้ำ พอกลับไปที่ชายหาดแล้วหิวน้ำ วิ่งไปวิ่งมาก็ลำบากน่ะสิ”
อวี๋เสี่ยวลี่มองสระน้ำอย่างอาลัยอาวรณ์
หลี่เฟิงเองก็รู้สึกลำบากใจไม่น้อย
แม้แต่แม่บ้านที่เก่งกาจยังทำอาหารไม่ได้ถ้าไม่มีข้าวสาร
ไม่มีอะไรใส่น้ำ เขาก็จนปัญญา
“พี่หลิน งั้นเราเลียนแบบคนสมัยก่อนปั้นโอ่งดิน แล้วใช้โอ่งใส่น้ำดีไหม”
อวี๋เสี่ยวลี่อยากลองปั้นโอ่งดินแบบคนโบราณ
ถ้ามีของพวกนี้แล้ว ก็จะเอาน้ำกลับไปที่ชายหาดได้
หลี่เฟิงคิดเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “จะเลียนแบบคนสมัยก่อนปั้นโอ่งดินน่ะ ต้องใช้แรงและเวลา ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดหรอก”
ของพวกนั้นดูเหมือนง่าย แต่ที่จริงยุ่งยากมาก
พวกเขามีกำลังคนจำกัด ต้องใช้เวลามากทีเดียว
“แล้วจะเอายังไงดี” ทั้งสองถาม
“เราสร้างกระท่อมที่ตีนเขานี่แหละ อยู่ไม่ไกลจากสระน้ำ ได้ประโยชน์ถึงสองต่อ”
หลี่เฟิงคิดหาวิธีประนีประนอมนี้ออกมาได้
ชายหาดที่ตีนเขาอยู่ไม่ไกลจากสระน้ำนี่นัก
ตอนนี้พวกเขาต้องพักอยู่บนชายหาด จะได้สะดวกเวลาหน่วยกู้ภัยมาถึงแล้วค้นหา
ถ้าไปอาศัยอยู่ริมสระน้ำ ก็จะยากที่จะรู้สถานการณ์ของหน่วยกู้ภัยได้ในทันที