"หนูเจ็บ ๆ"
เด็กสาวลูบหัว แสดงว่าเจ็บนิดหน่อย
แล้วก็ชี้ไปทางหลี่เฟิง
เธอคงจะฟ้องหลินผิง ว่าหลี่เฟิงตีเธอจนเจ็บก่อนหน้านี้
แม้จิตใจจะสับสน แต่เธอก็ยังมีความทรงจำ
"เขาตีเธอ ทำให้เธอเจ็บหรือ" หลินผิงถามเสียงเบา
"อือ ๆ ๆ~" เด็กสาวพยักหน้างก ๆ
"ดูนะ ฉันจัดการเขาให้"
ตุ้บ~
หลินผิงต่อยหลี่เฟิงไปหนึ่งหมัด แล้วก็ปลอบเหมือนเด็ก ๆ หลอกเด็กสาว "ฉันตีเขาแล้วนะ"
"โอ๊ย เจ็บ ๆ เจ็บนะ~" หลี่เฟิงแกล้งร้องโอดโอย
"น้องสาว เดี๋ยวพี่ช่วยตีเขา แก้แค้นให้"
อวี๋เสี่ยวลี่ก็กระโจนเข้ามา ตบหลังหลี่เฟิงสองสามที
แรงของเธอเบาราวกับยุงกัด
"โอ๊ย จะตายแล้ว"
เพื่อหลอกเด็กสาว หลี่เฟิงแกล้งร้องเจ็บ
เด็กสาวคนนี้มีอาการมึนงง จิตใจไม่ปกติ ต้องปลอบเธอเหมือนเด็ก
"เห็นไหม พวกเราตีเขาแล้ว" หลินผิงบอก
"ฮิฮิ~"
เด็กสาวยิ้มโง ๆ แล้วซบไหล่หลินผิง
ดูเหมือนเธอจะติดหลินผิงแล้ว
"เฮ้อ เพื่อนตัวน้อยน่าสงสาร เธอต้องทุกข์ทรมานแค่ไหน ต้องตกใจกลัวมากเท่าไหร่ถึงได้เป็นแบบนี้ ฉันสงสารเธอจัง"
หลินผิงลูบหน้าเธอ พลางร้องไห้
"ป้าหลิน อย่าร้องไห้เลย พี่ร้องไห้แล้วหนูใจสั่น"
เห็นเธอหลั่งน้ำตา อวี๋เสี่ยวลี่ก็รู้สึกแย่มาก
"ไม่เป็นไร ฉันแค่นึกถึงเถิงเอ๋อร์ที่น่าสงสาร"
หลินผิงน้ำตาไหลอาบแก้ม
"คนดีย่อมมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง หลินถิงต้องไม่เป็นอะไร" หลี่เฟิงปลอบ
"อือ ขอบคุณทุกคนที่ปลอบใจ พวกเราตกอยู่ในอันตราย ฉันก็ต้องเข้มแข็งให้ได้"