“หลี่เฟิง แถวนี้มีอันตรายไหม”
หลินผิงหยุดฝีเท้าและมองไปรอบ ๆ อย่างตึงเครียด
“ข้างหน้าดูเหมือนมีเสียง”
หลี่เฟิงตั้งใจฟังข้างหน้าอย่างละเอียด
“มีเสียงอะไรเหรอ”
ทั้งสองคนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
เด็กสาวคนนั้นงุ่มง่ามจับตัวหลินผิงแล้วลูบคลำไปทั่วยุ่งเหยิง
“ดีแล้วจ้ะ อย่าซนนะ เงียบหน่อย” หลินผิงบอกให้เธอเงียบลง
หลี่เฟิงตั้งใจฟังอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “ข้างหน้าดูเหมือนมีเสียงน้ำไหล”
“พี่หลิน ตรงนี้มีแม่น้ำ แน่นอนอยู่แล้วที่มีเสียงน้ำไหล”
อวี๋เสี่ยวลี่คิดว่าเขาระแวงเกินไป
ข้าง ๆ ก็เป็นแม่น้ำ มีเสียงน้ำไหลก็เป็นเรื่องปกติ
“เสียงน้ำไหลนั้นดูเหมือนไม่เหมือนกัน”
หลี่เฟิงได้ยินเสียงน้ำไหลข้างหน้า แตกต่างจากเสียงแม่น้ำข้าง ๆ
“แม่เจ้า ฉันนึกว่าเจออันตราย ที่แท้ก็มีเสียงน้ำไหลนี่เอง”
อวี๋เสี่ยวลี่ผ่อนคลายการระวังตัวทันที
“เราทำไมไม่ได้ยินเลย” หลินผิงไม่ได้ยินเสียงดังกล่าวข้างหน้า
“เพราะว่าพวกคุณฟังไม่เก่งเท่าฉัน”
หลี่เฟิงเตรียมไปข้างหน้าเพื่อตรวจดูสถานการณ์
ทั้งสามคนเดินตามเขาไปด้านหลัง มุ่งหน้าตามแม่น้ำลงไปเรื่อย ๆ
ข้าง ๆ เป็นเทือกเขา
เทือกเขามาถึงตรงนี้เพิ่งเลี้ยวโค้งพอดี
เทือกเขานี้บดบังทัศนียภาพข้างหน้า
บนภูเขาต้นไม้เขียวชอุ่มหนาทึบ วิวทิวทัศน์งดงาม
หลี่เฟิงอ้อมโค้งของเทือกเขาไปแล้ว เห็นเบื้องหน้าเป็นแม่น้ำที่ใหญ่กว่า
แม่น้ำนี้กว้างใหญ่ สายน้ำไหลค่อนข้างเชี่ยว
น้ำคงจะลึก
รอบ ๆ แม่น้ำ ล้วนเป็นยอดเขาสูงต่ำ