หลี่เฟิงอยากเลียนแบบมนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์ ใช้หินแหลมตัดเนื้อหมู
แต่การจะหาหินที่บางและคมนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
ขณะที่เขากำลังมองหาก้อนหิน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากในป่า
เสียงนั้นเบามาก ดังบ้างหายบ้าง
ฟังดูคล้ายเสียงของผู้หญิง
“หลี่เฟิง ไม่มีมีดทำครัว จะจัดการกับเนื้อหมูนี่ยังไง?”
หลินผิงหิวมาก นางอยากกินเนื้อหมู
“น้าหลิน อย่าเพิ่งพูด”
หลี่เฟิงตั้งใจฟังเสียงนั้น
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลินผิงนึกว่ามีอันตรายอีกแล้ว
“ผมเหมือนได้ยินเสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือ”
หลี่เฟิงได้ยินเสียงนั้นจริง ๆ
แต่ต้นทางของเสียงค่อนข้างไกล ในป่ามีลม
เสียงนั้นเหมือนถูกลมพัดจนขาดหาย
เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังบ้างเงียบไปบ้าง
“ไอ้หนุ่มน้อย นี่มันป่าเปลี่ยว จะมีผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือได้ยังไง หรือว่าเจ้าคิดถึงผู้หญิงจะบ้าไปแล้ว?”
หลินผิงเบะปาก นางก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน นางตอบสนองทุกอย่างที่หลี่เฟิงต้องการได้
มิน่าคนเขาถึงบอกว่าผู้ชายชอบของใหม่เบื่อของเก่า พอได้มาแล้วก็ไม่รู้จักรักษา
คำนี้ไม่ผิดเลยจริง ๆ
นางคิดว่าหลี่เฟิงได้นางแล้ว ก็อยากเปลี่ยนไปหาผู้หญิงคนอื่น
“น้าหลิน ผมได้ยินว่ามีคนร้องขอความช่วยเหลือจริง ๆ”
หลี่เฟิงลุกขึ้นทันที
ถึงแม้เสียงร้องขอความช่วยเหลือนั้นจะเบามาก และยังถูกลมพัดจนขาดหาย
แต่ประสาทหูของเขาไวเป็นพิเศษ
“มีคนร้องขอความช่วยเหลือจริง ๆ เหรอ?”
เมื่อเห็นว่าหลี่เฟิงดูไม่เหมือนล้อเล่น หลินผิงก็ตึงเครียดขึ้นมา