งูเหลือมเชิดหัวขึ้น มองลงมาจากที่สูง อ้าปากจะกัดไหล่ของอวี๋เสี่ยวลี่ หลี่เฟิงฟาดท่อนไม้ขวาง
ตูม!
ปัง!
แรงฟาดของเขาหนักหน่วงมาก คาดว่าคงมีน้ำหนักหลายร้อยชั่ง
หากมีแรงมากพอ ไม่ว่างูเหลือมหรือเสือร้าย ก็ตายได้ทั้งนั้น
หัวงูเหลือมโดนท่อนไม้ฟาดจนกะโหลกแตก
ฟู่ ๆ~
สัตว์ร้ายหันหัวกลับ แล้วหนีเข้าป่าข้างๆ ไป
มันหันตัวหนีไปแล้ว
หลี่เฟิงไม่ได้ไล่ตาม แค่งูเหลือมตัวเดียว ตามไปก็ไม่ค่อยมีประโยชน์
“อ๊าย แม่เจ้า ฉันไม่มีอะไรขาดหายไปใช่ไหม”
อวี๋เสี่ยวลี่นั่งลงกับพื้น หอบหายใจแรงๆ
เธอกลัวถูกงูเหลือมกัดจนเนื้อขาดไปสักก้อน
“สาวสวย ถ้าเธอไม่สบายใจ ฉันจะช่วยตรวจร่างกายให้”
หลี่เฟิงกำลังจะลงมือ อวี๋เสี่ยวลี่รีบเอามือปิดหน้าอก “อย่านะ ฉันไม่ให้เธอตรวจหรอก”
“ฉันล้อเล่นน่ะ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” หลี่เฟิงถาม
อวี๋เสี่ยวลี่คลำตัวตัวเองจนทั่ว ยืนยันว่าไม่มีบาดแผล จึงเอ่ยด้วยความหวาดหวั่น “ฉันไม่เป็นไร พ่อหนุ่มรูปหล่อ เธอชื่ออะไรนะ? ขอบคุณที่ช่วยฉัน”
เธอไม่คิดว่าบนเกาะจะมีคนรอดชีวิตอยู่
เมื่อได้พบทั้งสองคน อารมณ์ของเธอก็ค่อยๆ คงที่
“ฉันชื่อหลี่เฟิง”
“หลินผิง”
ทั้งสองแนะนำตัว
“พี่หลิน ป้าหลิน ขอบคุณที่ช่วยฉัน ฉันชื่ออวี๋เสี่ยวลี่”
เธอแนะนำตัวด้วยใจที่ยังหวั่นหวาด
“เสี่ยวลี่ เธอก็เป็นผู้รอดชีวิตจากเรือสำราญเหมือนกันหรือ?”
หลี่เฟิงรู้สึกว่าคำถามนี้ดูเกินจำเป็น
สาวน้อยสวยคนนี้ต้องเป็นผู้รอดชีวิตจากเรือสำราญแน่ๆ
เธอไม่มีทางตกลงมาจากฟ้า