หลี่เฟิงสังเกตภูมิประเทศโดยรอบ
เบื้องหน้าเป็นหุบเขาเล็ก ๆ ลักษณะคล้ายคีมหนีบ
ด้านในแคบ สองข้างกว้าง ลึกเข้าไปสุดหุบเป็นหน้าผาชัน
เพียงไล่ต้อนหมูป่าเข้าไปในหุบ เจ้าหมูโง่นั่นก็หนีไม่รอด
ภายใต้การจัดการของเขา เหลยเฒ่าหู่และพรรคพวกแยกย้ายไปซุ่มอยู่ในป่าทั้งซ้ายขวา
สองพี่น้องเหลยอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม
ไป๋เจียวเม่ยกับโอวหยางชิวอยู่อีกกลุ่ม
ส่วนหลี่เฟิง หลินผิง และอวี๋เสี่ยวลี่ รับหน้าที่ไล่ต้อน
"ให้ตายสิ ไอ้หนูนั่นกล้าสั่งข้า ข้าเหลยรองโตมาไม่เคยมีใครกล้าสั่ง"
เหลยรองซ่อนตัวอยู่ในป่าด้านซ้ายพลางสบถด่าด้วยความไม่พอใจ
เขาดูถูกหลี่เฟิง รู้สึกว่าถูกชี้นำเป็นความอัปยศ
"น้องรอง เจ้าหนุ่มนั่นมีประสบการณ์มากกว่าเรา เพื่อหมูป่าสักตัว เราฟังมันไปก่อน" เหลยเฒ่าหู่ปลอบน้องชาย
"ท่านพี่ สู้ถือโอกาสไล่หมูป่า หาทางจัดการมันเสียเลยดีไหม"
เหลยรองทำท่าเชือดคอ
เขาอยากฉวยโอกาสสังหารหลี่เฟิง
ถ้าหลี่เฟิงไม่ตาย เขาก็ไม่มีทางได้สองนางงามนั่น
"เรื่องเร่งด่วนของเราตอนนี้คือล่าเหยื่อ แถมยังมีคนป่าอยู่อีก ยังประมือกับหลี่เฟิงตอนนี้ไม่ได้"
เหลยเฒ่าหู่ส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไม่ฆ่ามันเสีย ข้าจะนอนกับสองหญิงนั่นได้ยังไง ข้าไม่มีผู้หญิงแล้วกินอะไรไม่ลง"
เหลยรองใจร้อนกระสัน ไม่มีหญิงก็ไม่เป็นสุข ไม่มีหญิงก็เบื่ออาหาร
"ไป๋เจียวเม่ยก็เป็นผู้หญิงนี่ เจ้าอยากเล่นเมื่อไหร่นางก็พร้อม" เหลยเฒ่าหู่ว่า
"ข้าถุย อย่าเอ่ยถึงอีคนสวยแต่ใจดำนั่นเลย อีนังแพศยานั่นผ่านมือผู้ชายมาเป็นสิบ ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะบนเกาะไม่มีผู้หญิง ข้าไม่มีทางแตะต้องนางแม้แต่ครั้งเดียว"