หลายคนหนีเอาชีวิตรอดอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดก็หนีมาถึงริมแม่น้ำ
หลินผิงวิ่งไปข้างหน้า ปัดใบไม้ออกจากแพไม้
“รีบผลักแพไม้ลงแม่น้ำเร็ว ข้างๆ มีไม้ค้ำ อย่าตกลงไปในแม่น้ำนะ อย่าให้แพไม้ถูกน้ำพัดไป”
หลี่เฟิงถือดาบยาวยืนอยู่ข้างหลัง มีคนป่าบางส่วนห่างออกไปเพียงสิบกว่าเมตร
คนป่าคนอื่นๆ ระยะห่างจากพวกเขาไม่เท่ากัน
พวกที่วิ่งช้าห่างออกไปร้อยเมตร
พวกที่วิ่งค่อนข้างเร็วห่างออกไปหลายสิบเมตร
พวกที่วิ่งเร็วที่สุดห่างออกไปเพียงสิบกว่าเมตรเท่านั้น
เขาต้องจัดการคนที่อยู่ข้างหน้าให้ได้
“อูลู่ลู่~”
คนป่าสองคนเห็นพวกเขาจะนั่งแพไม้หนี ก็โบกไม้มาตะโกนใส่
“พวกเธอรีบขึ้นแพไป รอฉันกลางแม่น้ำก่อน เร็วเข้า”
หลี่เฟิงตะโกนลั่นแล้วก็โบกดาบยาวพุ่งเข้าไป
เขาจะไปจัดการสองคนนั้น
ไอ้สัตว์สองตัวนี้รีบไปเกิดเหลือเกิน วิ่งตามมาทันก่อนเลย
“เหยียเหยียเหยีย~”
หลินผิงผลักแพไม้ไม่ออก เธอออกแรงสุดชีวิตแล้วก็ตะโกนลนลาน “เสี่ยวลี่ มาช่วยกันหน่อยเร็ว”
อวี๋เสี่ยวลี่ก็ก้มลง ออกแรงผลักแพไม้สุดชีวิต
แต่แพไม้นี้หนักเกินไป สองคนผลักไม่ออก
แม้ว่าแพไม้จะทำจากไม้แห้งทั้งหมด
แต่แรงและคนอื่นๆน้อยเกินไป
“เหยียเหยียเหยีย อ๊าาา~” สองคนออกแรงจนหน้าดำคร่ำเครียด แต่ก็ยังผลักไม่ออก
พวกนางใกล้จะร้องไห้แล้ว
หลี่เฟิงพุ่งขึ้นไปสู้กับคนป่า ไม่มีทางมาช่วยและคนอื่นๆผลักแพไม้ได้