หลี่เฟิงมองไปทางต้นน้ำฝั่งขวา จู่ๆ ก็เห็นคนป่าออกมากันเป็นกลุ่มๆ
คนป่าจำนวนมาก ประเมินได้ประมาณหกสิบถึงเจ็ดสิบคน
พวกเขาทุกคนผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมหนังสัตว์ หรือไม่ก็พันด้วยกิ่งไม้ ถือไม้ตะบอง ฉมวก ธนู เชือกเถาวัลย์ สารพัดอย่าง
คนกลุ่มนี้มีพลังอำนาจมหาศาล มาแบบมีพิษมีภัย
ราวกับน้ำหลากทะลักทลาย
“เชี่ยเอ้ย!”
เมื่อเห็นภาพนี้ หลี่เฟิงก็สบถออกมาทันที
นี่มันไปยุ่งเข้ากับรังแตนชัดๆ
คนป่าพวกนี้เหมือนกับแตนต่อ ถ้าไปยุ่งด้วย พวกมันจะบุกพรวดเข้ามาราวกับฝูงผึ้ง
“โอ้ๆๆ~”
“อูลู่ลู่~”
คนป่าหกสิบเจ็ดสิบคน ส่งเสียงกู่ร้องอย่างบ้าคลั่ง แล้ววิ่งตรงเข้ามาอย่างดุดัน
“แม่เจ้า! ทำไมคนป่าเยอะขนาดนี้”
เมื่อเห็นคนป่ากลุ่มนั้น อวี๋เสี่ยวลี่ก็ตกใจจนขาสั่น เกือบจะทรุดฮวบลงกับพื้น
“สวรรค์! พระเจ้า! น่ากลัวเกินไปแล้ว”
หลินผิงก็ตกใจจนตัวอ่อนไปหมด
ถึงหลี่เฟิงจะเก่งกาจแค่ไหน ก็สู้คนจำนวนขนาดนี้ไม่ไหว
ยิ่งไปกว่านั้น คนป่าพวกนี้ น่าจะเป็นแค่ส่วนหนึ่งของเผ่าเท่านั้น
ยังมีคนป่าอีกมากมายที่ยังไม่โผล่ออกมาแน่นอน
“อ๊าาา กลัวๆ กลัวๆ...”
สาวน้อยคนนั้นตกใจจนกรีดร้อง อยากจะวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง
เธอใจสลาย กลัวจนสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่มีสติคิดอะไร
“ลูกรัก ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว~” หลินผิงแทบจะร้องไห้
“รีบเอาของแล้วหนีเอาชีวิตรอด”
“เอาหม้อใบนั้น ข้าวและเกลือที่เหลือไปให้หมด ที่เหลือไม่ต้องเอาละ”
หลี่เฟิงรีบวิ่งเข้าไป ยกถุงข้าวขึ้นมา อวี๋เสี่ยวลี่ก็หยิบหม้อกับเกลือ
หลินผิงจูงสาวน้อยคนนั้น