ทั้งสามเดินเลียบเทือกเขาขึ้นไป หน้าผาชันและหินรูปร่างแปลกตาตั้งตระหง่าน
ในหุบเขาใหญ่มีเสียงนกประหลาดร้องดังมาเป็นระยะ
หลินผิงกับอวี๋เสี่ยวลี่ได้ยินเสียงร้องนั้นก็พลันรู้สึกตึงเครียด มองขึ้นไปบนภูเขา
ที่นี่ป่าลึกเขาเปลี่ยว หินผาสีแดงประหลาด
พวกนางกลัวสัตว์ป่าจะพุ่งตัวออกมาอย่างกะทันหัน
เมื่อคืนสัตว์ประหลาดตัวนั้นก็ร้ายกาจมาก
“มีฉันอยู่ด้วย พวกคุณอย่ากลัว”
หลี่เฟิงปลอบทั้งสอง
ตอนกลางวันทัศนวิสัยกว้าง เขาไม่กลัวเจอสัตว์ป่า
“อืม”
ทั้งสองคนเหนื่อยจนเหงื่อท่วมหัว
“ต้องการพักไหม”
เห็นพวกนางเหนื่อยมาก หลี่เฟิงอยากให้หยุดพักสักครู่
“รอจนเจอถ้ำก่อนแล้วค่อยพักเถอะ”
ทั้งสองไม่กล้าเสียเวลา
ก่อนเจอถ้ำ พวกนางไม่อยากพัก
“ได้ งั้นรอจนเจอถ้ำแล้วค่อยพัก”
หลี่เฟิงเช็ดเหงื่อ
สาวสวยทั้งสองก็เหนื่อยเหงื่อโชก
“ร้อนจะตายแล้ว”
หลินผิงทั้งเหนื่อยทั้งร้อน เหงื่อเปียกเสื้อผ้า เสื้อผ้าแนบชิดกับร่างกาย
ทรวดทรงอิ่มเอิบนั้น ตั้งตระหง่านอย่างภาคภูมิ
สูงเสียดฟ้าเลยทีเดียว!
อวี๋เสี่ยวลี่ก็เหนื่อยแทบขาดใจ
สาวสวยสองคนนี้ต่างก็พึ่งพาตัวเอง แม้จะเหนื่อยจนเหมือนหมาหอบ ก็ยังกัดฟันทนต่อไป
ทั้งสามเดินผ่านกองหินนับไม่ถ้วน มาถึงใต้หน้าผาแห่งหนึ่ง
อีกฟากของหน้าผานี้ มีลานเปิดโล่งกว้าง ทัศนวิสัยดีเยี่ยม
เห็นใต้หน้าผาชันมีปากถ้ำสีดำทะมึน
“ป้าหลิน เสี่ยวลี่ ตรงนั้นมีถ้ำ”
หลี่เฟิงชี้ไปที่ถ้ำใต้หน้าผาชัน