"หลี่เฟิง เธอต้องช่วยฉันนะ พูดยุติธรรมให้ฉันหน่อย ฉันไม่ได้ผลักประธานหลิน เสี่ยวลี่ใส่ร้ายฉัน แถมยังตีฉันอีก"
"ถ้าเธอกล้าตีฉันอีก ฉันจะตอบโต้แล้วนะ"
ไป๋เจียวเม่ยแสร้งทำเป็นน้อยใจ
"ถุย แกนี่มันผู้หญิงเลวจริง ๆ คิดว่าพวกเราตาบอดรึไง"
เพี๊ยะ~
เมื่อเห็นว่าเธอยังกล้ามาหาข้ออ้าง หน้าตาเฉย อวี๋เสี่ยวลี่ก็โกรธจนตบหน้าเธออีกฉาด
"โอ๊ย เสี่ยวลี่บ้า ฉันทนแกมานานแล้วนะ กล้าดียังไงมาตีฉัน ฉันจะตบหน้าแกให้เละเลย"
ไป๋เจียวเม่ยโดนตบอีกที คราวนี้เธอยกมือขึ้น หมายจะตบอวี๋เสี่ยวลี่คืน
เพี๊ยะ~
"อ๊าก!"
ทันทีที่เธอกำลังจะตบอวี๋เสี่ยวลี่ จู่ ๆ หลี่เฟิงก็ตบเธอกระเด็นไปกองกับพื้น
"นี่ แกกล้าตีฉันเหรอ?"
เธอทำหน้าตาละห้อย น้ำตาคลอ
"แกไม่ฟังคำสั่งของฉัน ก่อเรื่องใหญ่โต แล้วยังจงใจผลักหลินผิงล้ม"
"คนโง่ เห็นแก่ตัว ใจดำอย่างแก มีสิทธิ์อะไรมาบ่น"
หลี่เฟิงจ้องผู้หญิงชั่วคนนี้ด้วยความโกรธ
เขาเสียใจที่ไม่ควรรับของเน่า ๆ แบบนี้ไว้
เดิมคิดว่ามาจากบ้านเกิดเมืองนอนเดียวกัน จะได้ดูแลช่วยเหลือกันตอนเอาชีวิตรอด
ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะใจโหดร้ายกาจถึงเพียงนี้
"หลี่เฟิง แกใส่ร้ายฉัน ทำให้ฉันหนาวใจจริง ๆ แกกลับช่วยพวกเธอตีฉัน"
ไป๋เจียวเม่ยกุมหน้า ร้องไห้เหมือนน้อยใจและเสียใจ
"ชิ แกยังมีหน้ามาร้องไห้อีก" อวี๋เสี่ยวลี่มองเธอด้วยความรังเกียจ
"ฮือ ฮือ หลี่เฟิง แกจงใจเข้าข้างพวกเธอ มันไม่ยุติธรรมกับฉันเลย"
"หรือเพราะพวกเธอยอมให้กายกับแก แล้วฉันไม่ให้ แกถึงได้ตีฉัน?"
"ถ้าแกอยากได้ ฉันยอมให้แกทุกเมื่อ แกจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น"