หลี่เฟิงรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวในพงไพรโดยรอบ
ซ่า ๆ~
พงหญ้ารอบข้างดูเหมือนกำลังไหว
ลมกระโชกแรงพัดพากลิ่นอายของสัตว์ร้ายมา
“หลี่เฟิง มีอันตรายเหรอ?” หลินผิงตึงเครียด กดดัน
อวี๋เสี่ยวลี่ก็ตึงเครียดจนเหงื่อท่วมหัว
ขอเพียงหลี่เฟิงบอกว่ามีอันตราย พวกเธอก็จะเชื่อโดยไม่มีเงื่อนไข
“ระวังหน่อย มีบางอย่างกำลังเข้าใกล้พวกเรา”
หลี่เฟิงชี้ไปยังด้านหลังต้นไม้ใหญ่ ทั้งสองคนรีบปีนขึ้นต้นไม้
หลินผิงขายาว เอวบาง รูปร่างสูงโปร่ง ปีนต้นไม้ได้เร็วมาก
พอเธอปีนขึ้นไปแล้ว ก็ลากอวี๋เสี่ยวลี่ขึ้นต้นไม้
“หลี่เฟิง รีบขึ้นมาเถอะ”
สองสาวขึ้นต้นไม้แล้ว อยากให้เขาขึ้นมาด้วยกัน
“พวกคุณอยู่บนต้นไม้ปลอดภัยก็พอ ไม่ต้องห่วงผม”
หลี่เฟิงยังไม่อยากขึ้นต้นไม้ชั่วคราว
เขากำมีดยาวไว้แน่น สังเกตการณ์อย่างระมัดระวัง
“หลี่เฟิง เสี่ยวลี่กับประธานหลินปีนขึ้นต้นไม้แล้ว มีอันตรายใช่ไหม?”
เห็นทั้งสองปีนขึ้นต้นไม้ ไป๋เจียวเม่ยถามมาจากระยะสิบกว่าเมตร
หลี่เฟิงขี้เกียจสนใจยัยผู้หญิงสารเลวนั่น
ยัยผู้หญิงใจอำมหิต เจ้าเล่ห์เพทุบายนั่น จะตายยังไงก็ช่าง
โฮก~
ทันใดนั้นเสียงหมาป่าหอนดังขึ้น หมาป่าสีเทาห้าตัวปรากฏตัวในป่าด้านหน้า
หมาป่าทั้งห้าตัวนี้เดินออกมาจากป่าจากห้าทิศทาง
หมาป่าเหล่านี้ล้วนแข็งแรง ดวงตาเป็นประกายเขียว เขี้ยวเล็บแหลมคม
“ว้าย หลี่เฟิง ฝูงหมาป่า”
เห็นหมาป่าเหล่านี้แล้ว หลินผิงรีบเตือน
“นี่แค่ส่วนหนึ่งของฝูงหมาป่า”