"หลี่เฟิง ดูแลตัวเองด้วย ดูแลเสี่ยวลี่ด้วยนะ"
หลินผิงเป็นห่วงทั้งสองคนก่อนจะสิ้นลม
"ป้าหลิน อึกอึก~"
อวี๋เสี่ยวลี่ตกใจร้องไห้
ตอนที่หมีดำกำลังจะตะปบหัวหลินผิงนั้น
หลี่เฟิงกระโดดลงจากไผ่อย่างรวดเร็ว คว้าข้อเท้าเธอดึงกลับมา
ตูม~
เสียงดังสนั่นดังขึ้น ป่าทั้งป่าสั่นสะเทือน
ใบไผ่ร่วงปลิวว่อน
พื้นดินถูกตีเป็นหลุมลึก
หลินผิงรอดพ้นจากการโจมตีอย่างหวุดหวิด
เมื่อกี้อันตรายมากเลยนะ
ยังดีที่หลี่เฟิงลากเธอออกไปทันในจังหวะสำคัญ
ไม่งั้นเธอคงตายแน่
หลินผิงรู้สึกเพียงเรี่ยวแรงไร้เรี่ยวแรง สมองว่างเปล่า
ในหัวของเธอเละเทะ ราวกับตกอยู่ในความโกลาหล
โฮก~
หมีดำพลาดเป้า เกิดบ้าคลั่งอยากจะพุ่งเข้ามา
"ให้ตายสิ เสือไม่แสดงฤทธิ์ แกนึกว่าฉันเป็นแมวป่วยรึไง? แกกล้าทำร้ายผู้หญิงของข้า ข้าจะฆ่าแกให้สิ้นไร้เลือดเนื้อ"
หลี่เฟิงเกี่ยวและถีบ ส่งหลินผิงลอยไปหลายเมตร
แรงของเขาไม่ถึงขั้นทำให้บาดเจ็บ
หลินผิงลอยไปหลายเมตร ตกลงในดงไผ่ หลี่เฟิงทะยานขึ้นกลางอากาศ เท้าทั้งสองข้างยันบนไผ่สองลำซ้ายขวา
เคร้ง~
ไผ่สองลำเอียงไปทางซ้ายและขวา เขาแยกขาเป็นเลขแปดกลางอากาศ ฉวยโอกาสแทงมีดเข้าใส่ตาหมีดำ
โฮกโฮก~
ตาซ้ายของหมีดำถูกแทงทะลุ เลือดไหลอาบ ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอย่างบ้าคลั่ง อุ้งตีนฟาดไปข้างหน้าอย่างสุดแรง