“ถ้ำนี้ใครเห็นก็มีส่วน พวกเราคนเยอะกว่า จะยึดถ้ำทำไมไม่ได้”
“ข้าไม่เชื่อว่าเขากล้าลงมือกับพวกเรา”
ไป๋เจียวเม่ยส่งเสียงดังที่สุด
นางโบกมือใหญ่ ก่อนจะเดินกร่างเข้าไปในถ้ำ
นางต้องการไล่หลี่เฟิงสามคนออกไป
“ยัยผู้หญิงบ้า เจ้ารนหาที่ตาย”
เพี้ยะ~
หลี่เฟิงตบนางกระเด็นไปกองกับพื้น
“อ๊ะ!”
ไป๋เจียวเม่ยถูกตบคว่ำลงพื้น กุมหน้าตัวเองด้วยความโกรธ “หลี่เฟิง เจ้ากล้าตีข้า”
“พี่รองเหลย เขาตีข้า พวกเจ้าลงมือเร็ว!”
ไป๋เจียวเม่ยเจ็บจนกุมปากตะโกน
เมื่อเห็นทั้งสองคนเข้ามาใกล้ หลี่เฟิงก็โบกดาบยาว “ไม่อยากตายก็ไสหัวไป ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”
“ใครกล้ามาแย่งถ้ำพวกเรา ข้าจะสู้ตายกับมัน”
อวี๋เสี่ยวลี่ถือกระบองไม้ มองพวกเขาอย่างดุดัน
แต่ด้วยรูปร่างเล็กจิ๋วและท่าทางน่ารักของนาง จึงไม่มีใครเห็นนางเป็นเรื่องจริงจัง
“ถ้ำนี้เป็นของพวกเรา ใครกล้ายึด ข้าจะสู้ตายกับมัน”
หลินผิงก็ถือกระบองไม้เตือนคนพวกนั้น
ยามโกรธ หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลง ชวนให้หลงใหล
“โอ๊ย ก็แค่ถ้ำเท่านั้นเอง จะต้องถึงขั้นใช้อาวุธกันเลยหรือ ทุกคนใจเย็นๆ ลงหน่อย สามัคคีเป็นสิ่งสำคัญ”
“ยุทธภพไม่ใช่การฆ่าฟัน ยุทธภพคือน้ำใจไมตรี”
“พวกเราเจอภัยทางทะเลด้วยกัน ควรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน อย่าได้แตกคอฆ่ากันเอง”
เหลยเฒ่าหู่ลองหยั่งเชิงหลี่เฟิงดูแล้ว จึงรีบห้ามไม่ให้ความขัดแย้งบานปลาย
เมื่อเห็นแววตาพี่ชาย เหลยรองก็ถอยไปด้านข้าง