“บาก้า หินก้อนนี้ถูกใครผลักออกไปได้”
กู่โชวเทียนพบว่าหินใหญ่ที่ปิดปากถ้ำถูกผลักออกไป จึงรีบวิ่งเข้าไปในถ้ำ
กู่โชวตี้ก็รีบวิ่งเข้ามาในถ้ำเช่นกัน
“อ๊ากกก บาก้า ของพวกเราไม่เห็นแล้ว”
เสียงโวยวายของทั้งสองดังมาจากในถ้ำ
เมื่อมองดูถ้ำที่ว่างเปล่า กู่โชวเทียนหน้านิ่วคิ้วมุ่น
โกรธจนริมฝีปากสั่นเทา
สิ่งของทั้งหมดในถ้ำหายไปหมด
แม้แต่หญ้าแห้งที่ปูพื้นก็ยังถูกคนจุดไฟเผา
“นี่มันเรื่องอะไร ใครทำ?”
กู่โชวเทียนกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดขึ้นทั้งตัว
“หรือว่าพวกคนป่าจะมา?” กู่โชวตี้กล่าว
“เป็นไปไม่ได้” กู่โชวเทียนส่ายหัว “ถ้าคนป่ามา พวกมันจะต้องซุ่มอยู่รอบๆ เพื่อรอพวกเรา ไม่ใช่ปล้นของในถ้ำหมดแล้วยังจุดไฟเผาอีก”
“โยชิ มีเหตุผล” กู่โชวตี้ลูบหนวดเล็กๆ รู้สึกว่ามีเหตุผลมาก
ถ้าคนป่าหามาเจอ ที่นี่ต้องมีการซุ่มโจมตี รอให้สองพี่น้องเดินเข้าหาย่างเข้าหาเอง
“หรือว่าจิงหลานพวกนั้นทำ?” กู่โชวตี้ถาม
“บนเกาะนี้นอกจากพวกนางแล้วก็ไม่มีใครอื่น เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับพวกนางแน่นอน”
คิดถึงพวกคนตะวันออกกลุ่มนั้นที่ปล้นของในถ้ำของตนจนเกลี้ยง
ยังจุดไฟเผาถ้ำอีก เขารู้สึกโกรธแค้น เต็มไปด้วยความโกรธ
“ไม่ใช่น่ะสิ” กู่โชวตี้พึมพำกับตัวเอง
“ตรงไหนที่ไม่ใช?” กู่โชวเทียนถาม
“พวกเราตกลงกับจิงหลานแล้ว ต่างฝ่ายต่างไม่รุกรานกัน พวกนางไม่กล้าทำแบบนี้หรอก”
กู่โชวตี้ไม่ค่อยเชื่อว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับจิงหลาน
ถึงแม้ถ้าสู้กันจริงๆ ฝ่ายจิงหลานจะได้เปรียบเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าสู้กับสองพี่น้องของพวกเขาหรอก