“ฉันไม่มีความสามารถพอจะเป็นหัวหน้าทีม และฉันก็ไม่อยากเป็นด้วย”
เมื่อเกิดความเห็นต่างในทีม จิงหลานก็อาสาถอนตัวออกมาเอง
เธอเป็นคนเงียบ ๆ ชอบความสงบ ไม่อยากเป็นหัวหน้าทีม
“จิงหลาน เธอทำงานหนักมาก หัวหน้าทีมต้องเป็นเธอเท่านั้น”
หลี่เฟิงก็ไม่สนใจตำแหน่งหัวหน้าทีมเหมือนกัน
ใครจะเป็นก็เหมือนกัน
ไม่ได้เป็นตำแหน่งใหญ่โตอะไร แถมไม่มีเงินเดือนด้วย เขาไม่อยากแบกความยุ่งยากไว้
“เธอเป็นสิ” จิงหลานตอบกลับอย่างเย็นชา
“ผมเพิ่งมาใหม่ พูดจาไม่มีน้ำหนัก แถมทีมผมมีแค่สี่คน ไม่เท่าไหร่พวกเธอ หัวหน้าทีมควรเป็นเธอ”
หลี่เฟิงพูดตามจริง ลูกทีมดั้งเดิมของเขามีทั้งหมดแค่สี่คน
แต่ฝั่งจิงหลานมีเจ็ดคน
ถ้าลงคะแนนเสียง คนที่สนับสนุนจิงหลานย่อมมากกว่า
“ฉันไม่สนใจ เธอเป็นหัวหน้าทีมเถอะ”
จิงหลานพูดจบก็ไปนั่งเงียบ ๆ อยู่มุมหนึ่ง
เธอไม่ชอบเรื่องยุ่งยาก
เธอแค่อยากอยู่เงียบ ๆ
“เอ๊ะ พวกเธอผลักกันไปผลักกันมาทำไมกัน ไม่เธอก็เขา แล้วจะให้ฉันเป็นหรือไง?”
“แม่เจ้า ฉันมีภาระอันใหญ่หลวงนะเนี่ย คิดว่าการเป็นหัวหน้าทีมต้องบริหารคนตั้งเยอะแยะ ฉันเครียดจะตาย”
ซุนต้าโหวตลกจริง ๆ ยังไม่ได้เป็นหัวหน้าทีมเลย แต่ทำท่าเหมือนเป็นแล้ว
ปัง~
อ้วนตุ้ยถีบเขาทีหนึ่ง พลางพูดอย่างไม่พอใจ “ไอ้สัตว์ นายคิดอะไรอยู่ ใครให้เป็นหัวหน้าทีม”
“ฮี่ฮี่ หลี่เฟิงกับจิงหลานต่างก็ไม่อยากเป็นหัวหน้าทีม ผมก็เลยจะฝืนรับไว้”
ซุนต้าโหวหัวเราะอย่างซื่อ ๆ