"หลี่เฟิง ข้าหิวแล้ว"
หลังฟ้าสาง หลินผิงหิวจนท้องติดหลัง
หิวจน... เล็กลงเลย
ทั้งคืนไม่ได้กินอะไร แถมเมื่อคืนยังบ้าคลั่งใส่กันอีก เล่นเอาพลังหมดเกลี้ยง
"คุณป้าหลิน เราไปหาของใช้บนหาดกันก่อน แล้วค่อยเข้าไปหาน้ำกับอาหารในป่า"
หลี่เฟิงมองชายหาดเบื้องหน้า
เห็นเพียงเกลียวคลื่นซัดสาด ซัดเข้ามาหาฝั่งอย่างบ้าคลั่ง
"ไปหาอะไรบนหาดเหรอ" หลินผิงถาม
"หลังจากเรือสำราญเกิดเรื่อง ข้าวของบนเรืออาจถูกคลื่นซัดมาเกยหาด เราไปลองเสี่ยงโชคดู"
"ได้ ฉันฟังนาย"
หลินผิงคล้อยตามหลี่เฟิงทุกอย่าง
ทั้งสองเดินเลียบชายฝั่งไป แต่หาเท่าไรก็ยังไม่ได้อะไรสักอย่าง
"หลี่เฟิง ของบนเรือไม่ถูกซัดมาเกยหาดเลย อย่าเสียเวลาเลย รีบหาทางอื่นเถอะ"
หลินผิงลูบท้องตัวเอง หิวจนปวดท้องแสบไปหมด
"บนหาดไม่มีอะไร เราเข้าป่าไปหาอาหารกันดีกว่า"
หลี่เฟิงเตรียมเข้าป่า
ไม่มีแห จะจับปลาในทะเลน่ะยากเย็นเหลือเกิน
สู้เข้าป่าไปหาอาหารยังดีกว่า
อีกอย่าง อาหารทะเลก็ไม่อยู่ท้อง
พอกินตอนท้องว่างๆ มันชวนให้คลื่นไส้จะอ้วก
"แต่ในป่ามันอันตรายนะ"
ถงเหมิ่งถูกสัตว์ประหลาดฆ่าตายเมื่อคืน หลินผิงกลัวจะเจอวิกฤตในป่า
"ฟ้าสว่างแล้ว ในป่าน่าจะไม่อันตรายเท่าไหร่แล้วล่ะ"
หลี่เฟิงมองป่าดึกดำบรรพ์เบื้องหน้า
เกาะนี้ใหญ่มาก และก็ลึกลับมากเช่นกัน