“สามี มีเธออยู่ด้วยดีจริง ๆ เธอกลับมาแล้ว ต่อไปฉันก็ไม่ต้องเหนื่อยมากแล้ว”
หลังจากเร่าร้อนด้วยกัน หลินผิงก็เคลิ้มหลับไปอีกครั้ง
สิบปีมานี้เธอคิดถึงสามีมาก
เมื่อเห็นว่าเธอหลับสนิทแล้ว แต่สีหน้ายังอิดโรย ใบหน้าซูบซีด หลี่เฟิงจึงลูบแก้มเธอเบา ๆ
“เธอวางใจเถอะ ต่อไปฉันจะดูแลเธออย่างดี ไม่ให้เธอต้องเหนื่อยมากอีก”
ไม่หวังจะอยู่ด้วยกันชั่วนิรันดร์ ขอแค่เราเคยมีกันและกัน
การได้อยู่กับคนที่ไม่มีวันลงเอย แค่ทำอย่างสุดความสามารถก็พอ
การได้พบเจอกันก็เป็นพรอันประเสริฐแล้ว จะไปเรียกร้องผลลัพธ์เพื่ออะไร?
คลื่นทะเลที่ซัดสาดกระแทกโขดหินและหาดทรายเสียงดังสนั่น
เมื่อหลินผิงหลับสนิท หลี่เฟิงก็เฝ้าตลอดค่ำคืนอันยาวนาน
เขาไม่กล้าหลับ
หากมีสัตว์ร้ายมา ทั้งสองคนหลับอยู่ด้วยกันก็อันตราย
ครืดคราดด~
หลังจากใช้แรงจนหมด หลี่เฟิงก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที
เขาทนหิวต่อไป หวังจะรอจนฟ้าสางค่อยหาอาหาร
โดยไม่รู้ตัว ท้องฟ้าทางตะวันออกก็เริ่มทอแสง
ฟ้าสางแล้ว
ดวงอาทิตย์สีแดงฉานค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาจากทะเลอันไกลโพ้น
เมฆยามเช้า พระอาทิตย์แดง และทะเลที่ไร้ขอบเขต ช่างงดงามเป็นพิเศษ
ภาพตรงหน้านี้สวยเหลือเกิน