“หลี่เฟิง เกิดอะไรขึ้น?”
พอได้ยินเขาร้องว่าซวย หลินผิงก็ตกใจกลัว
อวี๋เสี่ยวลี่ก็มองเขาอย่างร้อนใจเหมือนกัน
“เราโดนจับได้แล้ว ถูกคนป่าเห็น เลยเห็นคนป่าคนหนึ่งวิ่งไปทางฝั่งขวาของแม่น้ำ เขาต้องไปส่งข่าวแน่ๆ”
จู่ๆ หลี่เฟิงก็ตื่นตระหนก
ถ้ากองใหญ่ของคนป่ามาถึง พวกเขาตายแน่
“อะไรนะ พวกเราถูกคนป่าเห็นเข้าแล้ว”
“งั้นรีบวิ่งหนีกันเถอะ”
พอคิดถึงความโหดร้ายอำมหิตของพวกคนป่า สองสาวก็ตกใจกลัว
หลังจากเคยผ่านวิกฤตมาด้วยตัวเอง พวกเธอต่างหวาดกลัวคนป่าเป็นอย่างมาก
พวกเธอยอมเจอสัตว์ป่ายังดีกว่าเจอคนป่า
เจอสัตว์ป่า อย่างมากก็แค่ถูกกัดตาย ตายแบบสบายๆ
แต่ถ้าถูกพวกคนป่าจับได้ละก็ พวกเธอจะอยู่ได้อย่างทรมานยิ่งกว่าตาย กลายเป็นของเล่นแน่นอน
“ไม่ต้องตกใจ ใจเย็นไว้ก่อน พอคนป่าคนนั้นวิ่งไปส่งข่าวแล้ว ต้องมีพวกเหลืออยู่เฝ้ามองรอบๆ แน่ หาข้อมูลให้ชัดเจนก่อนค่อยลงมือ”
หลี่เฟิงใจเย็นมากเวลาพบอันตราย
เขาไม่ได้รีบหนีเตลิด
แน่นอนว่าต้องมีคนป่าไม่ใช่แค่คนเดียวที่เห็นพวกเขา
แถวนี้ต้องยังมีอันตรายอีก
“ได้ เราจะไม่ตกใจ”
สองสาวแสร้งทำเป็นใจเย็น
ความจริงพวกเธอตื่นตระหนกสุดขีด
ส่วนผู้หญิงคนนั้นยังคงยิ้มแบบบ้าๆ อยู่
หลินผิงรีบเอาริบบิ้นผูกไว้ที่ข้อมือเธอ เพื่อไม่ให้เธอวิ่งหนีเตลิด
“นายไล่ตามคนป่าที่ไปส่งข่าวคนนั้นทันไหม?” อวี๋เสี่ยวลี่ถาม
“ไล่ไม่ทันหรอก เขาอยู่ไกลจากฉันเกินไป”
คนป่าคนนั้นอยู่ไกลออกไปเป็นพันเมตร หลี่เฟิงไล่ไม่ทัน