คืนนี้ไม่สงบสุข เต็มไปด้วยอันตราย
เสียงคำรามของไอ้สัตว์ตัวนั้นก้องไปทั่วป่า
ฝูงค้างคาวจำนวนหนึ่งขวางอยู่ด้านนอก ส่งเสียงร้องเจี๊ยวจ๊าวไม่หยุด
หลี่เฟิงถือดาบยาว นั่งซึมอยู่ใต้ผาหิน
นึกย้อนถึงประสบการณ์หลังพลัดหลงมาบนเกาะ เขากังวลว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน
เขาเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน
ถ้าเขาตายอยู่บนเกาะ พ่อแม่จะทำยังไง
ตอนที่เขากำลังว้าวุ่นใจ มือหนึ่งก็แตะลงบนไหล่เขาอย่างกระทันหัน
ที่แท้ก็เป็นหลินผิงที่ตื่นขึ้นมาแล้ว
"ไอ้หนูโง่ คิดอะไรอยู่เหรอ?" หลินผิงจัดทรงผมเสร็จแล้วนั่งลงข้างๆ เขา
"เมื่อกี้ฉันคิดเรื่องอื่นอยู่ เลยเหม่อไปหน่อย"
หลี่เฟิงไม่ได้พูดความในใจออกมา
เขาไม่อยากสร้างบรรยากาศอึดอัดให้กับทีม
"ช่วงนี้ต้องขอบคุณที่ดูแลฉันมาโดยตลอด ลำบากเธอแล้วนะ"
เสียงของหลินผิงเบามาก
เธอกลัวจะปลุกอีกสองคนให้ตื่น
"ทำไมไม่นอนต่ออีกล่ะ ตอนนี้ยังไม่ทันเลยสักครึ่งคืน" หลี่เฟิงเป็นห่วงเธอ อยากให้เธอนอนต่ออีกสักหน่อย
"ฉันตื่นแล้ว เห็นเธอนั่งเหงาๆ อยู่คนเดียว ฉันก็เป็นห่วง เลยอยากมานั่งคุยเป็นเพื่อน"
หลินผิงนั่งลงข้างๆ เขา แล้วเอนตัวพิงเขา
"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะปกป้องพวกเธอเอง"
หลี่เฟิงกอดเอวบางๆ ของเธอ แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด
"อื้ม~"
หลินผิงส่งเสียงหวานแหวว สายตามีแววเลื่อนลอย มองเขาอย่างอ่อนโยน "ไอ้หนูโง่ ฉันอยากได้เธอจริงๆ นะ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา"
ข้างนอกอันตรายเกินไป ไม่มีสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยและสะดวกสบาย
"ฉันแค่อยากให้เธอนอนอยู่ในอ้อมแขนฉัน"
หลี่เฟิงกอดเธอ ต่างสัมผัสถึงความอบอุ่นและความห่วงใยซึ่งกันและกัน
ได้ยินเสียงคำรามข้างนอก หลินผิงรู้สึกหนักใจ
ในคืนที่อันตราย เธอก็อดคิดถึงลูกสาวหลินถิงไม่ได้