"ท่านประธานเหลยคะ ท่านรู้เบาะแสของลูกสาวฉันหรือเปล่า?" หลินผิงถามด้วยความตึงเครียด
หลังจากพลัดหลงมาบนเกาะ เธอก็อยากตามหาลูกสาว หลินถิง มาก
แม้แต่ตอนกลางคืนก็ยังฝันถึงลูกสาว
แต่ลูกสาวกลับไร้วี่แวว ราวกับก้อนหินที่จมลงสู่ท้องทะเล
"ประธานหลินครับ ผมรู้เบาะแสของเถิงเอ๋อร์"
ยามที่เหลยเฒ่าหู่ยิ้ม แววตาหื่นกระหายนั้นก็กวาดมองเรือนร่างของหลินผิงขึ้นลง
เห็นว่าผู้หญิงคนนี้อวบอิ่มเซ็กซี่ เขาก็อยากจะตะครุบเข้าใส่เหลือเกิน
"ท่านประธานเหลยคะ รีบบอกฉันเถอะว่าลูกสาวของฉันอยู่ที่ไหน?" หลินผิงถามอย่างลนลาน
ก่อนหน้านี้เธอเคยสาบานไว้ว่า จะต้องตามหาลูกสาวให้พบ
เป็นขอให้พบตัว ถ้าตายก็ขอให้เห็นศพ
"ประธานหลินครับ ผมเคยเห็นเถิงเอ๋อร์มาจริง ๆ แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่พูดคุย"
เหลยเฒ่าหู่ชี้ไปยังป่าละเมาะข้าง ๆ บอกให้เธอไปคุยกันในป่า
"ท่านประธานเหลยคะ แค่พูดกันตรงนี้ก็พอแล้ว แค่คุณบอกเบาะแสของเถิงเอ๋อร์มา ฉันจะต้องตอบแทนบุญคุณคุณแน่"
หลินผิงไม่อยากเข้าไปในป่าละเมาะนั่น
"ประธานหลินครับ ต่อไปพวกเราก็จะเป็นพวกเดียวกันแล้ว ผมไม่ต้องการให้คุณตอบแทนหรอก แต่นี่ไม่ใช่ที่พูดคุยจริง ๆ ครับ"
เหลยเฒ่าหู่ก็ยังอยากเข้าไปในป่าละเมาะ
หลินผิงลังเล ใจสับสน
เมื่อนึกถึงเบาะแสของลูกสาว เธอก็ยังอยากเข้าไปในป่าละเมาะ
"เหลยเฒ่าหู่ ถ้าแกกล้าคิดไม่ซื่อกับหลินผิง กล้าหลอกลวงเธอ ฉันจะสับแกเป็นชิ้น ๆ" หลี่เฟิงเตือนเสียงเย็น