"ไอ้หลิน ข้าไม่กลัวแกหรอก อย่ามาคิดข่มขู่ข้า"
เมื่อเห็นหลี่เฟิงเดินมา เหลยรองก็กำด้ามไม้แน่น พร้อมจะลงมือทุกเมื่อ
เพี๊ยะ~
หลี่เฟิงตบหน้าเข้าให้ฉาดหนึ่ง
"อ๊าก!"
เหลยรองถูกตบจนงงไปเลย
เขาไม่คิดว่าหลี่เฟิงจะกล้าลงมือจริงๆ
ชื่อเสียงของเขาผู้เป็นนายรองเลื่องลือไปทั่วหล้า
ไม่รู้ว่ามีคนมากแค่ไหนที่อยากประจบประแจงเขา
ผู้หญิงมากมายยอมปีนขึ้นเตียงเขาเองเพียงเพื่อสานสัมพันธ์
เขาแค่เอ่ยปากก็ชี้ความเป็นความตายของคนอื่นได้
แต่หลี่เฟิงกลับกล้าลงมือ
บรรยากาศชะงักงันไปชั่วขณะ
ทุกคนคาดไม่ถึงว่าหลี่เฟิงจะกล้าลงมือ
"บัดซบ แกกล้าทำร้ายข้า ข้าจะฆ่าแกให้ตาย อ๊ากๆๆ~"
เหลยรองแผดเสียงคำราม แล้วยกด้ามไม้ขึ้นหมายจะลงมือ
เขาไม่เคยถูกใครตบ ไม่เคยทนอัดอั้นเช่นนี้
"ไอ้สัตว์ แกกล้าด่าข้างั้นเรอะ ใครให้ความห้าวหาญกับแก ถ้ากล้าด่าอีกคำ ข้าจะเอาชีวิตแก"
เพี๊ยะ~
ตอนที่เหลยรองกำลังคลั่ง หลี่เฟิงก็ตบหน้าซัดไปอีกฉาด
โอวหยางชิวตกใจกลัวจนตัวสั่น เขาคาดไม่ถึงว่าหลี่เฟิงจะกล้าลงมือตบเหลยรอง
ท่านรองในใจเขาประหนึ่งเทพเจ้า แตะต้องมิได้
แต่หลี่เฟิงกลับกล้าลงมือ
"น้องรอง อย่าหุนหัน"
ตอนที่เหลยรองจะลงมือ เหลยเฒ่าหู่ก็รีบห้ามไว้
"พี่ใหญ่ เขาตบข้า" เหลยรองกัดฟันแน่น กล้ำกลืนความโกรธไม่ลง
"น้องรอง เราค่อยๆ พูดกันดีๆ"
"น้องหลี่เฟิง เจ้าไม่ควรลงมือ ยิ่งไม่ควร..."
ตอนที่เหลยเฒ่าหู่จะเข้าไปหา จู่ๆ หลี่เฟิงก็ยกดาบวางพาดคอเขา
"น้อง เจ้าอย่าหุนหัน ระวังพลาด"