"คุณแม่จ๋า ในที่สุดก็กลับมาแล้วล่ะ เหนื่อยเป็นบ้าเลยฉันเนี่ย"
"ฮือๆ ขาฉันปวดมาก เอวก็ปวดมากเหมือนกันนะ"
หลังจากกลับมาถึงแคมป์ ไป๋เจียวเม่ยก็ร้องไห้โอดครวญเพราะความเจ็บปวด
นางไม่เคยลำบากมาก่อน เกือบจะหมดแรงทั้งตัว
ระหว่างทางกลับมา หลินผิงกับอวี๋เสี่ยวลี่นั้นสบายมาก
สาวสวยทั้งสองเดินจับมือกับหลี่เฟิง ชมดอกไม้ชมวิวทิวทัศน์ตลอดทาง ร่าเริงไร้กังวล
แต่ไป๋เจียวเม่ยเหนื่อยหอบแทบขาดใจ
"คุณไป๋ อย่าเศร้าไปเลย ผมเองก็เหมือนคุณนั่นแหละ เหนื่อยเหมือนหมาเลย"
โอวหยางชิวนอนอยู่ที่แคมป์ หายใจหอบใหญ่
"ไอ้สัตว์เอ๊ย แกกล้าดียังไงมาว่าฉันเหนื่อยเหมือนหมา"
ไป๋เจียวเม่ยเหนื่อยจนไม่มีแรงแล้ว มิฉะนั้นคงจะตบหน้าเขาไปหนึ่งฉาด
"คุณไป๋ อย่าโกรธเลยนะครับ ผมไม่ได้ว่าคุณเป็นหมา ผมแค่บอกว่า คุณกับผม เหนื่อยเหมือนหมา" โอวหยางชิวรีบอธิบาย
"ไอ้สัตว์เอ๊ย เดิมทีฉันไม่อยากตบแกแล้วนะ แต่แกนี่มันน่าตบนัก"
เพียะ~
ไป๋เจียวเม่ยโมโหและฟาดฝ่ามือใส่เขาหนึ่งฉาด
......
หลังจากยกหมูป่ากลับมาได้แล้ว หลี่เฟิงก็นั่งยองๆ อยู่ตรงท้ายลำธาร ชำแหละเนื้อหมู
"ไอ้น้องชาย ตามข้อตกลงของเรา เรื่องต่อจากนี้ก็ยกให้เจ้าแล้วนะ รบกวนด้วย"
เหลยเฒ่าหู่พูดจาเกรงใจแบบไม่จริงใจแล้วก็นั่งพักอยู่ไม่ไกลกับเหลยรอง
หลี่เฟิงใช้ดาบยาวชำแหละเนื้อหมู
หลินผิงและอวี๋เสี่ยวลี่ช่วยอยู่ด้านข้าง
"พี่ใหญ่ เด็กนั่นมีฝีมือ"
เมื่อเห็นหลี่เฟิงนั่งยองๆ อยู่ท้ายลำธารชำแหละเนื้อหมู เหลยรองก็มองอย่างเคียดแค้น
"เฮ้อ ดีนะที่เมื่อกี้ไม่ได้ลงมือ ไม่งั้นเราตายแน่" เหลยเฒ่าหู่ปาดเหงื่อ
"พูดตามตรงนะ ถ้าเมื่อกี้พวกเราลงมือ ถึงพวกเราสามคนบวกกัน ข้าก็ไม่มั่นใจว่าจะรับมือมันได้"