“เจียวเม่ย เธอมีวิธีอะไรไหม”
พี่น้องเหลยเฒ่าหู่ถามอย่างประหม่า
หากไป๋เจียวเม่ยหาวิธีได้จริง พวกเขาก็จะรอดพ้นเคราะห์ร้าย
“ท่านประธานเหลย พวกเราส่งคนไปเจรจา จับมือคืนดี อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขกันเถอะ”
ไป๋เจียวเม่ยเสนอแผนมุบัง
เธอกลับคิดจะเจรจากับพวกคนป่า
“ให้ตายสิ นี่เป็นวิธีที่ดีนะ แต่พวกเราสื่อสารกันคนละภาษา”
เหลยเฒ่าหู่คิดว่าวิธีนี้ไม่เลว แต่ต่างฝ่ายก็พูดกันคนละภาษา
เจรจากันไม่ได้
“ท่านประธานเหลย ท่านไม่ขาดเงิน งั้นส่งคนไปเจรจา บอกว่าท่านยินดีลงทุนบนเกาะ ให้พวกเขามีชีวิตที่ดี”
“พอพวกเขารู้ว่าท่านเป็นนักลงทุน ก็ต้องไม่ทำร้ายพวกเราแน่”
ไป๋เจียวเม่ยนึกถึงวิธีดีนี้ได้ทันใด
นักลงทุนไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ได้รับความเคารพ
หากพวกคนป่ารู้ว่า ท่านประธานเหลยเป็นนายทุนผู้มั่งคั่ง ก็ต้องไม่ทำร้ายพวกเขาแน่นอน
“แต่พวกคนป่าไม่รู้ว่าฉันเป็นคนรวย อีกอย่างเราก็สื่อสารกันไม่ได้ด้วย”
เหลยเฒ่าหู่รู้สึกลำบากใจ
ทั้งเขา น้องชาย และหลินผิง ต่างก็ไม่ขาดเงิน
แต่ก็สื่อสารกับคนป่าพวกนี้ไม่ได้
“ท่านประธานเหลย สื่อสารทางภาษาไม่ได้ เราก็ใช้ภาษามือได้นะ” ไป๋เจียวเม่ยกล่าว
“ภาษามือ!”
สองพี่น้องอึ้งไป
ไป๋เจียวเม่ยอธิบายว่า “ภาษากายก็เป็นภาษาเช่นกัน เราใช้ท่าทางสื่อสารกับพวกเขา บางทีอาจคลี่คลายวิกฤตได้”