คนป่าคนนั้นพุ่งเข้ามา แล้วแทงฉมวกใส่ท้องของโอวหยางชิว
"นายท่าน อย่าใจร้อน ท่านประธานเหลยเป็นคนรวย เขาจะมาลงทุนก่อสร้างที่นี่ในภายหลัง"
โอวหยางชิวตาฉับไว รีบคว้าฉมวกของอีกฝ่ายไว้ด้วยความลนลาน
เขากำลังจะพูดอย่างมีเหตุผลอีก แต่ฉมวกของคนป่าอีกคนก็แทงมายังหน้าอกของเขาอย่างรวดเร็ว
โอวหยางชิวไม่มีเวลาหลบและป้องกัน
หน้าอกของเขาถูกแทงเข้าต่อหน้าต่อตา
"อ๊าก!"
เขาร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา หน้าอกถูกแทงทะลุ เลือดไหลเป็นทาง
เลือดพุ่งออกมาดั่งน้ำพุ
เขามองคนเหล่านั้นด้วยความหวาดกลัว
เขาไม่เชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริง และไม่เชื่อว่าตนเองจะตายแบบนี้
"อ๊า อ๊า อ๊า~"
เมื่อเห็นโอวหยางชิวเลือดไหลเป็นทาง ไป๋เจียวเม่ยก็ตกใจจนส่งเสียงกรีดร้อง
ฉากนั้นเต็มไปด้วยเลือดสาด ทั้งโหดร้ายและทารุณ
สองพี่น้องเหลยรองก็ตกใจจนตัวแข็ง
พวกเขาไม่คิดว่าคนป่าจะดุร้ายอำมหิตถึงเพียงนี้
ไม่พูดสักคำ ลงมือฆ่าโดยตรง
เหลยรองเองก็เป็นคนใจหิน แต่คนป่าพวกนี้ใจหินยิ่งกว่า
เมื่อก่อนเขาฆ่าคนด้วยความระมัดระวัง ไม่กล้าทิ้งหลักฐานไว้ ก่อนจะลงมือยังต้องบอกเหตุผล
แต่คนพวกนี้ใจหินพอ ถึงได้อำมหิตนัก
"อ๊า อ๊า โอวหยางชิวตายแล้ว เขาตายอย่างน่าอนาถจริงๆ"
ไป๋เจียวเม่ยทรุดลง ร้องไห้สะอึกสะอื้น
แต่นางไม่ได้ร้องไห้ให้โอวหยางชิว
นางร้องไห้เพราะความกลัว
"เห... เห... เห... ท่านประ... ท่านประธานเหลย ช่วย... ช่วยฉันด้วย..."
เสียงของโอวหยางชิวขาดๆ หายๆ ร่างกายทรุดลงกับพื้นอย่างนิ่มนวล
เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวด มีเพียงความรู้สึกหวาดกลัวเท่านั้น
ความหวาดกลัวต่อความตายนั้น ปกคลุมเขาดั่งเมฆหมอก
เขารู้สึกว่าร่างกายค่อยๆ เย็นลง สายตาก็ค่อยๆ พร่ามัว การได้ยินเสื่อมถอยลงในพริบตา