"อ๊า เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมถึงมีธนูล่ะ"
ไป๋เจียวเม่ยตกใจร้องเสียงหลง
สมองของนางว่างเปล่าไปชั่วขณะ ราวกับหยุดคิดไปดื้อ ๆ
นางนึกไม่ออกว่าบนเกาะจะมีธนูได้อย่างไร
"แย่แล้ว ต้องเป็นคนป่าแน่ ให้ตายสิ นึกไม่ถึงว่าบนเกาะจะมีคนป่าจริง ๆ"
เหลยเฒ่าหู่สะดุ้งโหยงและสบถออกมา
ก่อนหน้านี้ตอนที่หลี่เฟิงบอกว่ามีคนป่า เขาไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ ทำได้แค่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ
ไม่คิดว่าจะมีจริง ๆ
"พี่หลิน คนป่าปรากฏตัวแล้วเหรอ"
อวี๋เสี่ยวลี่หมอบอยู่บนพื้นถามด้วยใจตกใจ
พอคิดว่าพวกคนป่าดุร้ายมาก นางก็หวาดกลัวยิ่ง
หลินผิงเองก็หวาดกลัวและตึงเครียดเช่นกัน
พวกนางกับคนป่าสื่อสารกันไม่รู้เรื่อง ไม่สามารถพูดคุยกันตามปกติได้
คนป่าชั่วร้ายโหดเหี้ยม ดุร้ายทารุณ
หากตกไปอยู่ในมือพวกมัน ผลลัพธ์คงร้ายแรงมาก
"เสี่ยวลี่ ป้าหลิน คนป่ามาแล้ว ระวังตัวด้วย ดูแลความปลอดภัยด้วยนะ"
หลี่เฟิงตะโกนบอกอย่างลนลาน
เขารู้ว่าคนป่าจะต้องหามาที่นี่จนได้ไม่ช้าก็เร็ว
แต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้
ตั้งแต่ฆ่าคนป่าคนนั้นจนถึงตอนนี้ ยังไม่ถึงสองสามวัน ไอ้สัตว์พวกนั้นก็ตามมาพบแล้ว
"หลี่เฟิง เรารีบหนีเถอะ" หลินผิงอยากหนีไปจากที่นี่
"หม้อใบนั้น แล้วก็ข้าว รวมถึงเนื้อหมู เสียดายจังเลย เอาของพวกนี้ติดตัวไปด้วยตอนหนีเถอะ"
อวี๋เสี่ยวลี่ไม่ยอมทิ้งข้าวของพวกนั้น
"เอาชีวิตให้รอดก่อน หนีออกไปแล้วค่อยว่ากัน"
หลี่เฟิงไม่มีแก่ใจไปสนใจข้าวของพวกนั้นแล้ว
เอาชีวิตให้รอดก่อนค่อยว่ากัน
แบกข้าวของพวกนั้นหนีไปด้วย ต้องส่งผลต่อความเร็วแน่