“หลี่เฟิง ไป๋เจียวเม่ยตายหรือยัง”
หลินผิงอยากเดินไปดู
“ป้าหลิน เมื่อกี้เธอเกือบฆ่าคุณแท้ ๆ คุณจะไปสนใจเธอทำไม”
พอนึกถึงผู้หญิงชั่วคนนั้นที่เกือบฆ่าหลินผิง อวี๋เสี่ยวลี่ก็โกรธมาก
“ฉันอยากไปดูสถานการณ์หน่อย” หลินผิงพูด
“ถ้าเกิดเธอถูกหมาป่าสีเทาสองตัวนั่นกัดตาย ที่เกิดเหตุต้องน่ากลัวมากแน่ ๆ เห็นสภาพน่าอนาถของเธอแล้ว พวกเราต้องฝันร้ายตอนกลางคืนแน่”
อวี๋เสี่ยวลี่นึกถึงภาพนั้นแล้วหวาดกลัวมาก
คนเป็น ๆ ถูกกัดจนร่างกายแหลกเหลว
ต้องนองเลือดและน่าสยดสยองแน่
หลินผิงก็ไม่กล้าไปดูแล้ว
“เธอคงยังไม่ตาย ถ้าเธอถูกฝูงหมาป่ากัดฉีก คงมีเสียงร้องโหยหวน” หลี่เฟิงประเมินว่าผู้หญิงคนนั้นยังไม่ตาย
ถ้าเธอถูกหมาป่ากัดฉีก คงต้องร้องโหยหวนไม่หยุด
“พี่หลิน คุณจะไปดูไหม” อวี๋เสี่ยวลี่ถาม
“ปล่อยให้เธอเป็นไปตามเวรตามกรรมเถอะ”
หลี่เฟิงเก็บหนังหมาป่าและเนื้อหมาป่าหันหลังเดินจากไป
เขาไม่มีอารมณ์ไปสนใจผู้หญิงคนนั้น
ถึงไป๋เจียวเม่ยจะตาย ก็ไม่เกี่ยวกับเขา
ทั้งสามคนกลับมาถึงชายทะเลตอนพลบค่ำใกล้มาถึง
กระแสน้ำทะเลขึ้นลงซัดสาด คลื่นซัดโครมคราม
บนท้องฟ้าเหนือทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา เมฆสีแดงฉานราวกับถูกเลือดย้อม
“เมฆนี่ช่างพิลึกจริง”
หลินผิงเงยหน้ามองก้อนเมฆบนฟ้า
เมฆสีแดงเพลิงพวกนี้ ราวกับเลือดหยดได้
“เมฆสีแดงพวกนี้เหมือนเทพเจ้ากำลังหลั่งเลือด”
อวี๋เสี่ยวลี่เห็นเมฆพิลึกแล้วใจสั่นระรัว
เหมือนวันสิ้นโลกใกล้มาถึง