อวี๋เสี่ยวลี่ถูกลากเข้าไปในกระท่อมหญ้าแล้ว เธอดูน่าสงสารและน้อยใจ ขดตัวอยู่ที่มุมห้อง
เมื่อครู่เธอยังฮึกเหิม เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
แต่ตอนนี้กลับเหมือนกระต่ายน้อยที่เหี่ยวเฉา ไร้เรี่ยวแรง
"ฮือ ๆ หลี่เฟิงนี่ใจร้ายจริง ๆ" เธอขดตัวอยู่ที่มุมห้อง น้อยใจจนอยากร้องไห้
"พอแล้ว ๆ อย่าร้องไห้เลยนะ เชื่อฟังหน่อย"
ฟุบ ฟุบ ฟุบ~
หลินผิงอยู่ข้าง ๆ เธอ ตบหลังปลอบเบา ๆ
"ฮือ ๆ ฉันแค่พูดจาไม่ดีใส่เขา แต่เขากลับลงมือกับฉันจริง ๆ"
อวี๋เสี่ยวลี่น้อยใจเหลือเกิน
ฮิฮิ~
เห็นท่าทางน้อยใจของเธอ หลินผิงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
"เสี่ยวลี่ เมื่อกี้ฉันแค่ใช้สิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกรใส่เธอ แถมด้วยมังกรเขมือบจันทร์จากเส้าหลิน และยันต์เมฆาลอยฟ้าจากอู่ตัง ฉันยังมีไม้เด็ดอีกเพียบ อยากลองอีกไหม?"
หลี่เฟิงเพิ่งถามจบ เธอก็รีบโบกมือรัว ๆ "ไม่ลองแล้ว ไม่ลองแล้ว"
"หลี่เฟิง อย่าแกล้งเสี่ยวลี่เลย เธอยังเด็ก นายก็ปล่อย ๆ เธอบ้างสิ" หลินผิงพูด
"ป้าหลิน ป้าใจดีกับฉันที่สุดเลย ฉันยังเด็ก เขายังใจร้ายตีฉันได้"
อวี๋เสี่ยวลี่แสร้งน้อยใจจนอยากร้องไห้
สาวน้อยคนนี้ร่าเริงน่ารัก ทั้งอ้อน ทั้งงอน ทั้งแกล้งสงสาร
"เสี่ยวลี่ อย่าร้องเลยจ้ะ ต่อไปอย่าพูดจาไม่ดีใส่เขาก็พอ" หลินผิงปลอบใจ
"ฉันแค่ใช้ปากพูดไม่ดีกับเขา แต่เขากลับใช้มือตีฉัน" อวี๋เสี่ยวลี่เบะปาก
"งั้นครั้งหน้าเธอก็ใช้มือตีเขาบ้างสิ" หลินผิงพูด