"ให้ตายสิ ข้าจะสู้ตายกับพวกเอ็ง"
เหลยเฒ่าหู่กดคนป่าคนหนึ่งลงกับพื้น ใช้มือบีบคออีกฝ่ายสุดแรง
เหลยรองก็กำลังต่อสู้กับคนป่าคนหนึ่ง
แต่แรงของเขาสู้อีกฝ่ายไม่ได้
คนป่าพวกนี้ล่าสัตว์ในป่าลึกมาตลอดปี ฝึกวิ่งและพละกำลังเป็นประจำ
คนยุคใหม่ไม่มีทางสู้พวกเขาได้
คนป่าสองคนวิ่งเข้ามาพร้อมฉมวก เหลยเฒ่าหู่จึงตะโกนอย่างลนลาน "น้องชายหลี่เฟิง รีบฆ่าพวกมัน ฆ่าพวกมันเลย"
พี่น้องคู่นี้กำลังจะถูกคนป่าฆ่า หลี่เฟิงจึงลงมือ
ฟิ้ว~
เขาพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว ใช้ดาบยาวปาดคอ จัดการคนป่าคนหนึ่ง
อีกคนชูฉมวกพุ่งเข้าแทง หลี่เฟิงตวัดดาบกลับหลังมือ สังหารอีกฝ่ายในชั่วพริบตา
อีกสองคนเห็นหลี่เฟิงดุดัน ก็ตกใจรีบวิ่งหนี
"น้องชายหลี่เฟิง ขอบคุณเจ้าที่ช่วยชีวิต"
เหลยเฒ่าหู่รอดตายมาได้ หวาดกลัวจนเหงื่อท่วมหัว
"พี่หลิน พี่ช่วยพวกเขาทำไมกัน"
อวี๋เสี่ยวลี่คิดไม่ออกว่าหลี่เฟิงจะช่วยสองพี่น้องนี้ทำไม
พี่น้องคู่นี้ใจไม้ไส้ระกำ คอยคิดร้ายพวกเขาอยู่ตลอด
"ท่านประธานเหลย รีบวิ่งไปทางขวา ข้าจะคอยประกบหลังให้"
ที่หลี่เฟิงช่วยสองคนเมื่อครู่ เพราะอยากให้พวกเขาเป็นนกต่อ
ทางขวาลมสงบนิ่ง ต้องมีซุ่มแน่
พวกคนป่าพอพบพวกเขา ก็ต้องเตรียมซุ่มไว้ก่อนแล้ว
เขาจะให้สองคนนี้สร้างประโยชน์สูงสุด
"น้องชาย เจ้าเป็นคนดีจริงๆ ขอบใจเจ้ามาก"
ปากเหลยเฒ่าหู่บอกขอบคุณ แต่ในใจด่าหลี่เฟิงว่าโง่