"ป้าหลิน ไม่ต้องกังวล พวกมันสองสามวันนี้คงยังไม่ลงมือ"
หลี่เฟิงปลอบหลินผิง
เขากล้าฟันธงว่า เหลยเฒ่าหู่กับพวกยังไม่ลงมือในเร็วๆ นี้
นี่คือธรรมชาติของมนุษย์
"น้องหลี่เฟิง ข้าขอเข้าไปในถ้ำของเจ้าได้ไหม" เหลยเฒ่าหู่ตะโกนถามเสียงดังจากข้างนอก
"ถ้ำนี้เป็นเขตส่วนตัวของข้า นอกจากข้ากับหลินผิงแล้ว เสี่ยวลี่ก็ห้ามเข้า"
หลี่เฟิงมองออกไปนอกถ้ำ พลางปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
"น้อง อย่าเข้าใจผิด ข้าไม่มีเจตนาร้าย แค่เห็นว่าในแคมป์ของเจ้ามีเมล็ดข้าว พวกเราอยากขอยืมข้าวสารสักหน่อยประทังหิว"
ไอ้สัตว์เหลยเฒ่าหู่นี่กล้าคิดจริงๆ
มันถึงขั้นอยากกินข้าวสาร
หลี่เฟิงปกติยังไม่ค่อยยอมกิน แล้วจะเอาไปให้พวกมันได้ยังไง
"ข้าวสารน่ะอย่าแม้แต่คิด อย่าได้รุกล้ำเกินเลย" หลี่เฟิงปฏิเสธ
"น้องเอ๋ย ถ้าเจ้าเอาข้าวสารให้ข้าสักหน่อย พอออกจากเกาะได้ ข้าจะให้งานก่อสร้างเจ้าทำ จะได้ร่ำรวย"
เหลยเฒ่าหู่พยายามวาดฝันลมๆ แล้งๆ
"มีแต่โอวหยางชิวแหละที่เชื่อภาพลวงตาของท่าน ข้าไม่สนใจงานก่อสร้างของท่านหรอก อย่าได้คืบจะเอาศอกอีก มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"
หลี่เฟิงไม่เชื่อภาพลวงตาที่อีกฝ่ายวาด
จะรอดชีวิตกลับไปได้หรือไม่ยังไม่รู้เลย
ต่อให้รอดกลับไปได้ เหลยเฒ่าหู่ก็คงไม่เอางานก่อสร้างมาให้เขาทำ
"เฮ้อ เอาเถอะ งั้นข้าก็ไม่บังคับเจ้าแล้ว"
เหลยเฒ่าหู่ส่ายหน้าพลางถอนหายใจ
พวกมันไม่ได้บุกเข้ามาในถ้ำ