"ท่านประธานเหลย ขอโทษด้วยครับ ผมไม่รู้ถึงพลังฝีมือของหลี่เฟิง"
หลังจากได้ยินเหลยเฒ่าหู่ถาม โอวหยางชิวก็มีสีหน้าละอายใจ
"นายเคยเป็น รปภ. ใต้บังคับบัญชาเขาตั้งหนึ่งปี แต่นายกลับไม่รู้ถึงพลังฝีมือของเขา?"
เหลยเฒ่าหู่ขมวดคิ้วแน่น เขาสงสัยว่าโอวหยางชิวกำลังโกหก
"ท่านประธานเหลยครับ จริง ๆ แล้วผมไม่รู้ถึงพลังฝีมือของเขา และไม่เคยเห็นเขาลงมือเลย ตอนนี้มันก็เป็นยุคสันติแล้ว ยุคแห่งการต่อสู้แย่งชิงมันผ่านมาเนิ่นนานแล้ว"
"ตอนพวกเราเป็น รปภ. ให้บริษัทตระกูลหลิน ปกติก็แค่ฝึกดับเพลิง หรือไม่ก็คอยระวังไม่ให้ใครลักขโมยของ"
โอวหยางชิวพูดความจริง เขาไม่เคยเห็นหลี่เฟิงลงมือจริง ๆ
"เฮ้อ นี่มันชวนให้คิดหนักจริง ๆ เลยนะ"
เหลยเฒ่าหู่ถอนหายใจยาว
เขาอยากรู้ถึงพลังฝีมือของหลี่เฟิงเหลือเกิน
น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาส
"พี่ใหญ่ หมัดเดียวสู้สี่มือไม่ได้ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าแค่พวกเราสามคนจะสู้เขาไม่ได้"
เหลยรองมีสีหน้าดุร้าย เขาไม่เชื่อว่าหลี่เฟิงมีวิชาตัวเบา
"น้องรอง ระวังตัวไว้ดีกว่าเสียใจ ถ้าจะลงมือ ก็ต้องทำให้เสร็จเด็ดขาดในครั้งเดียว กำจัดหลี่เฟิงให้หมดสิ้น ไม่อย่างนั้นอย่าเพิ่งลงมือโดยง่าย"
เหลยเฒ่าหู่ยังคงไม่ค่อยวางใจ
เขามักรู้สึกว่าหลี่เฟิงไม่ใช่คนธรรมดา
"ท่านประธานเหลย ท่านคิดมากเกินไปแล้ว ไอ้โง่นั่นมันก็แค่คนธรรมดา ไม่มีวิชาตัวเบาหรอก"
"ดาบยาวในมือเขา ก็ใช้ได้แค่เป็นมีดทำครัวหั่นผัก"
ตอนที่เหลยเฒ่าหู่มีความกังวลมากมาย ไป๋เจียวเม่ยก็พูดขึ้น
"เธอแน่ใจนะว่าเขาไม่เข้าใจวิชาตัวเบา?" เหลยเฒ่าหู่ถาม
"ฉันแน่ใจสิ ก็เพราะก่อนหน้านี้เกิดเรื่องขึ้นเรื่องหนึ่ง ฉันถึงแน่ใจว่าเขาไม่มีวิชาตัวเบา"
"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" เหลยเฒ่าหู่ซักถาม
ไป๋เจียวเม่ยพูดว่า "ก่อนหน้านี้พวกเราสองสามคนไปที่ป่าไผ่แห่งหนึ่ง แล้วบังเอิญเจอหมีดำเข้าตัวหนึ่ง ไอ้โง่หลี่เฟิงนั่นเพื่อเอาชีวิตรอด ก็เลยผลักฉันล้มลงกับพื้น หวังจะให้หมีดำกัดฉันตาย"