"พี่หลี่เฟิง ข้าสาบานต่อฟ้า ถ้าข้าคิดลอบทำร้ายท่าน ขอให้ฟ้าผ่าตาย"
เหลยเฒ่าหู่ชูนิ้วขึ้นชี้ฟ้าขณะสาบาน ทันใดนั้นก็เกิดเสียงฟ้าร้องกึกก้อง
ครืนนน~
เสียงฟ้าร้องสนั่น ท่ามกลางท้องฟ้ากระจ่างไร้เมฆ
ฟ้ากว้างไกลไร้เมฆฝน กลับมีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นมา
เหลยเฒ่าหู่เก้อเขิน
ทุกคนรู้สึกกระอักกระอ่วน
บรรยากาศอึดอัดขึ้นทันที
เมื่อหลี่เฟิงมองไปที่เขา เขาก็ยิ้มแหยๆ "ท่านพี่ นี่มันเรื่องบังเอิญ"
"ท่านประธานเหลยก ผมเชื่อว่าท่านไม่ลอบทำร้ายผมหรอก เพราะว่า..." หลี่เฟิงจงใจพูดไม่จบประโยค
"เพราะอะไร?" เหลยเฒ่าหู่ถาม
"เพราะบนเกาะนี้มีคนป่าโบราณ"
"ว่ายังไงนะ บนเกาะนี้มีคนป่าโบราณ!"
เหลยเฒ่าหู่ตกตะลึง
เหลยรองก็ตกใจไม่แพ้กัน
"ไป๋เจียวเม่ยไม่ได้บอกพวกท่านหรือ? พวกเราเคยเจอโครงกระดูกคนป่าโบราณในป่าสนแห่งหนึ่ง"
"หลังจากนั้น ข้าก็เจอคนป่าอีกตัว คนป่าตัวนั้นอยากฆ่าพวกเรา แต่พวกเราก็ฆ่ามันกลับ"
หลี่เฟิงบอกว่าเจอคนป่าแค่ตัวเดียว
ความจริงพวกเขาเจอสามตัว
เขาจงใจปิดบังจำนวน ไม่อยากเปิดเผยกำลัง
จะเผยกำลังให้ศัตรูรู้ไม่ได้
"บ้าเอ๊ย พวกแกเจอคนป่าเข้าจริงๆเหรอ มันรูปร่างยังไง? เก่งกาจไหม?"
เหลยเฒ่าหู่คล้อยตามบ้างแต่ก็ยังกังขา
"คนป่าตัวนั้นร้ายกาจมาก ข้ากับหลินผิงต้องร่วมมือกัน วางกับดักถึงฆ่ามันได้"
หลี่เฟิงแสร้งทำท่าหวาดผวายังไม่หาย
หลินผิงกับอวี๋เสี่ยวลี่ฉงน
พวกนางเจอคนป่าตั้งสามตัว และทั้งสามก็ถูกหลี่เฟิงจัดการตรงๆ