"หลี่เฟิง ข้าไม่ไหวแล้ว ข้าใกล้ตายแล้ว เจ้าช่วยรับปากข้าสักเรื่องหนึ่ง"
หลินผิงปวดศีรษะราวกับจะระเบิด ร่างกายเจ็บปวดไปทั่ว นางรู้สึกว่าชีวิตกำลังค่อย ๆ เลือนหาย
ลอยคอมาอยู่เกาะร้าง แถมยังป่วยหนักอีก ทั้งกายและใจล้วนอ่อนล้า
"คุณป้าหลิน ท่านอยากให้ข้าทำสิ่งใด?" หลี่เฟิงอุ้มนางไว้ในอ้อมกอด
"หากข้าตาย เจ้าช่วยตามหาเถิงเอ๋อร์ให้ข้าที ไม่ว่านางจะเป็นหรือตาย ข้าก็อยากพบนาง"
หลินผิงนอนอยู่ในอ้อมกอดหลี่เฟิง น้ำตาร่วงหล่น
นางอยากตามหาลูกสาว
เป็นอยู่ให้เห็นหน้า ตายให้เห็นศพ
"คุณป้าหลิน ท่านจะไม่เป็นอะไร ข้าสัญญา ข้าจะช่วยตามหาหลินถิงให้" หลี่เฟิงปลอบนาง
"ขอบใจ ขอบใจเจ้ามาก หลี่เฟิง ยามใกล้ตายคนเราอยากมีชีวิตอยู่จริง ๆ" หลินผิงไม่อยากตาย นางอยากมีชีวิต
"ท่านจะไม่เป็นอะไร ข้าจะไม่ยอมให้ท่านตาย"
เห็นนางเจ็บปวดทรมาน หลี่เฟิงก็รู้สึกเศร้าใจไม่แพ้กัน
"หลี่เฟิง สิ่งเดียวที่ข้าวางใจไม่ได้คือเจ้า หากข้าตาย เจ้าจะอยู่คนเดียวอย่างเดียวดายเดียวดายได้อย่างไร"
หลินผิงมีจิตใจดีงาม นางกังวลว่าหากตนตายไป บนเกาะก็จะเหลือเพียงหลี่เฟิงคนเดียวที่มีชีวิต
ในที่รกร้างเช่นนี้ หากเหลือเพียงคนเดียว คงต้องตายท่ามกลางความอ้างว้างเดียวดาย
ความอ้างว้างนั้นยากจะจินตนาการ
อยู่ตัวคนเดียวเผชิญหน้ากับทะเล อยู่ตัวคนเดียวผ่านค่ำคืนอันแสนยาวนาน
อ้างว้าง โดดเดี่ยว
เมื่อมนุษย์โดดเดี่ยวถึงขีดสุด จะค่อย ๆ หดหู่จนตายไป