“หลี่เฟิง ในป่ามีอะไรน่ะ”
หลินผิงจ้องมองป่าด้วยความตึงเครียดและหวาดกลัว
ป่าเบื้องหน้าเงียบสงัด น่าสะพรึงราวกับไร้ชีวิต
เสียงร้องโหยหวนของถงเหมิ่งเมื่อครู่ ยังเหมือนก้องอยู่ในอากาศ
“ฉันก็ไม่รู้ว่าในป่ามีอะไร” หลี่เฟิงส่ายหน้า
“หรือจะเป็นหมาป่า” หลินผิงถาม
“คงไม่ใช่หมาป่า”
หลี่เฟิงตัดความเป็นไปได้นั้นทิ้ง
หมาป่าไม่แข็งแรงพอจะฆ่าถงเหมิ่งได้ในครั้งเดียว
“หรือจะเป็นเสือ” หลินผิงถามอีก
“ถ้าเป็นเสือ ต้องมีเสียงคำราม แล้วในป่าก็ต้องมีเสียงเคลื่อนไหว”
หลี่เฟิงตัดความเป็นไปได้เรื่องเสือ
“แล้วมันคืออะไรกันแน่” หลินผิงร้อนใจยิ่งนัก เธอกลัวมาก
“ไม่รู้สิ เกาะนี้แปลกเกินไปแล้ว”
หลี่เฟิงอธิษฐานให้หน่วยกู้ภัยมาถึงเร็ว ๆ
ที่นี่แปลกเกินไป
สิ่งนั้นต้องดุร้ายมาก และเก่งกาจในการฆ่าเหยื่อ
พอถงเหมิ่งร้องโหยหวนทีเดียว เขาไม่มีโอกาสแม้แต่ขอความช่วยเหลือ ไม่มีโอกาสดิ้นรนด้วยซ้ำ
ฮู้วว~
ลมกระโชกแรงพัดมา ต้นไม้ในป่าเอนไหว
“หลี่เฟิง ที่นี่น่ากลัวจัง” หลินผิงรีบหลบเข้าในอ้อมแขนเขา
“อย่ากลัว ฉันจะปกป้องเธอเอง” หลี่เฟิงกอดเธอแน่น
“มีเธอด้วยดีจัง”
หลินผิงรู้สึกมีความสุขมาก
ตั้งแต่สามีจากไป สิบกว่าปีมานี้ เธอไม่เคยซบอ้อมแขนผู้ชายอีกเลย