"หรือพวกนั้นจะเจอคนป่าไล่ล่า เลยหนีหัวซุกหัวซุนกัน?" อวี๋เสี่ยวลี่ถาม
"อาจจะใช่ หรือไม่ก็อาจจะไม่ใช่"
ก่อนจะเจอพวกนั้น หลี่เฟิงเองก็ไม่กล้าฟันธงว่าพวกนั้นเจออันตรายอะไรมาบ้าง ถึงได้รีบร้อนหนีไป
ต้องรอเจอตัวก่อนถึงจะรู้คำตอบ
ตอนนี้ทุกอย่างเป็นแค่ข้อสันนิษฐาน
"พวกนั้นอาจจะไม่ได้เจอคนป่าแล้วหนีหัวซุกหัวซุน อาจเป็นวิกฤตอย่างอื่นก็ได้" หลินผิงกล่าว
"วิกฤตอะไร?" อวี๋เสี่ยวลี่ถาม
"ไม่รู้สิ" หลินผิงส่ายหัว
เธอเองก็ไม่รู้จริง ๆ
"แปลกจัง พวกเขาไปไหนกัน? แล้วทำไมต้องไป?"
หลี่เฟิงนั่งยอง ๆ ริมแม่น้ำ พลางตรวจดูเถาวัลย์และท่อนไม้ตรงหน้า
เขาพยายามหาเบาะแสอะไรสักอย่าง
แต่นอกจากเถาวัลย์กับท่อนไม้แล้ว ตรงนี้ไม่มีอะไรอื่นอีกเลย
"คนในทีมนี้น่าจะไม่น้อย ถ้ามีแค่สองสามคน คงไม่มีทางต่อแพไม้ได้ทันในเวลากระชั้นชิดหรอก" หลินผิงวิเคราะห์
"อืม มีเหตุผล"
พอคิดว่าคนในทีมนั้นน่าจะมีจำนวนมาก หลี่เฟิงก็ยิ่งอยากหาพวกเขาให้เจอ
ถ้าทุกคนรวมตัวกันสู้กับคนป่า อาจจะพอมีโอกาสรอดบ้าง
แต่ถึงจะรู้แล้วว่าพวกนั้นล่องตามน้ำจากตรงนี้ ก็ยังตามหายากอยู่ดี
เพราะแม่น้ำสายนี้มีภูเขาล้อมรอบสองฝั่ง จุดขึ้นฝั่งก็มีเยอะ
ไม่รู้ว่าพวกนั้นขึ้นจากตรงไหน ขึ้นฝั่งที่ใด