โฮกกก~
ตอนที่หมาป่าสีเทาห้าตัวนั้นพุ่งเข้ามา หลี่เฟิงก็ออกแรงจากพื้น
เขากระโดดขึ้นไป มือหนึ่งจับหินด้านบนไว้ แล้วให้อวี๋เสี่ยวลี่กอดขาเขาไว้
ด้วยกำลังเอวและแขนอันแข็งแกร่ง เขาจึงดึงอวี๋เสี่ยวลี่ขึ้นไปได้
ทั้งสองเพิ่งปีนขึ้นไป หมาป่าสีเทาห้าตัวนั้นก็มาถึง
หมาป่าสีเทาไม่กี่ตัวนี้ยืนอยู่ด้านล่าง วนไปมาอย่างร้อนใจ
“แม่เจ้า เกือบตายแล้ว ฉันนึกว่าต้องถูกหมาป่าสีเทากัดตายซะแล้ว” อวี๋เสี่ยวลี่ปีนขึ้นมาแล้วยังตกใจจนอยากร้องไห้
“เธอมีแต่จะถูกฉันกัดตาย ไม่มีทางถูกหมาป่าสีเทากัดตายหรอก” หลี่เฟิงพูดยิ้มๆ
“ฉันยอมให้คุณกัด ดีกว่าถูกหมาป่าสีเทากัดนะ”
“คุณกัดฉันก็เบามือ หมาป่าสีเทาไม่กัดเบาๆ หรอก”
อวี๋เสี่ยวลี่นี่ทั้งตลกทั้งน่าเอ็นดู
“โอ๋ เชื่อฟังหน่อยนะ อย่าร้องแล้วนะ”
หลินผิงปลอบเธอ ลูบหลังให้
“สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเลย พวกคุณสามคนปีนขึ้นไปได้ ฉันถุย น่าโมโหจริงๆ”
ไป๋เจียวเม่ยถ่มน้ำลาย
เธอหวังให้สามคนนั้นถูกหมาป่าสีเทากัดตาย
“ฮึ ผู้หญิงใจอำมหิตอย่างเธอ อีกหน่อยก็ต้องถูกหมาป่าสีเทากัดตายแน่” อวี๋เสี่ยวลี่มองเธออย่างโกรธแค้น
หลินผิงก็รู้สึกรังเกียจผู้หญิงคนนี้มากเช่นกัน
หลังจากหมาป่าสีเทาห้าตัวนั้นพลาดเป้า ก็วนเวียนอยู่ด้านล่าง
หลี่เฟิงดึงหินออกจากหน้าผาชันก้อนหนึ่ง แล้วขว้างลงไปด้านล่างอย่างแรง
หินก้อนนี้หนักสองสามชั่ง มีพลังมหาศาล
โครม~
ด้วยความสูง เขาขว้างหินถูกหัวหมาป่าอย่างจัง หมาป่าสีเทาตัวนั้นหัวแตกเลือดออก เจ็บจนหันหลังวิ่งหนี