“ฮ่าๆ พี่หลี่เฟิง เธอนี่เข้าใจเหตุผลและรู้จักคำนึงถึงส่วนรวมจริงๆ”
เมื่อเห็นเขายอมรับการจับฉลากแบ่งกลุ่ม เหลยเฒ่าหู่ก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
เหลยรองลูบศีรษะล้านแวววาว เขาคิดถึงการได้อยู่กลุ่มเดียวกับหลินผิงหรืออวี๋เสี่ยวลี่
หลังจากนั้นจะหาพุ่มไม้จัดการธุระสำคัญให้เสร็จ
“ถ้าแบ่งสามกลุ่ม สองกลุ่มแรกมีกลุ่มละสองคน ส่วนกลุ่มสุดท้ายมีสามคน”
“พวกเราพอดีมีสามคน กลุ่มของเราไม่ต้องแบ่งแล้ว พวกเธอสี่คนจัดการกันเองเถอะ ฉันจะไม่ยุ่ง”
หลี่เฟิงตอบอย่างชัดเจน
เหลยเฒ่าหู่ต้องการแยกพวกเขาออกจากกัน นั่นคือความฝันกลางวัน
“ฮ่าๆๆ ฉันเห็นด้วยกับความเห็นของพี่หลิน” อวี๋เสี่ยวลี่ยิ้มแย้มแสดงความเห็นด้วย
“ฉันก็เห็นด้วย”
หลินผิงยกมือแสดงความเห็นด้วย รูปร่างอวบอิ่มพลิ้วไหวตามการยกแขนขึ้น
คลื่นกระทบฝั่ง ภูผาถล่มทลาย
เหลยเฒ่าหู่มองจนน้ำลายไหล
ในเมืองเมื่อก่อน เขาหลงใหลหลินผิงอย่างบ้าคลั่งและหมายปองมานาน
แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา ไม่อยากนอนกับเขา
หลังจากนั้นเขาคิดจะใช้เงินทุ่ม
แต่หลินผิงไม่ได้ขาดเงิน เธอไม่เห็นเงินกระจอกของเขาอยู่ในสายตา
“พี่หลี่เฟิง พวกเราต่างก็เป็นพวกเดียวกัน ต้องยอมตามการจัดการขององค์กร จะยึดความเป็นตัวบุคคลไม่ได้นะ”
เหลยเฒ่าหู่พูดจาหรูหราโอ้อวด
“ถ้ามีองค์กร ใครเป็นหัวหน้าล่ะ คุณเป็นหัวหน้าพวกเราหรือ”
หลี่เฟิงถามกลับอย่างตรงไปตรงมา
“งั้นพวกเราก็เลือกหัวหน้าออกมาเถอะ เลือกใครสักคนมาเป็นหัวหน้ากลุ่มคอยนำทุกคน”
ไป๋เจียวเม่ยฉวยโอกาสเสนอให้เลือกหัวหน้ากลุ่ม
“ฉันเห็นด้วย ผู้ที่จะเป็นหัวหน้ากลุ่มคือพี่ชายของฉัน”