"ช่วยด้วย รีบช่วยฉันที อ๊ากกกก..."
ฝูงหมาป่าพุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง เสียงของโอวหยางชิวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แต่ไป๋เจียวเม่ยและพวกอีกสองคนไม่สนใจเขา
เพราะที่ตรงนั้นยืนได้แค่สามคน ยืนสี่คนจะเบียดเกินไป
ทั้งสามไม่อยากช่วยเขา และไม่อยากเสี่ยงด้วย
"หลี่เฟิง หัวหน้าทีม ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย"
โอวหยางชิวมองไปที่หลี่เฟิงด้วยความหวาดกลัว
พวกเหลยเฒ่าหู่สามคนไม่ช่วยเขาแน่
เขาทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากหลี่เฟิง
"นายเป็นลูกทีมพวกเขา นายไปขอให้พวกเขาช่วยสิ" หลี่เฟิงไม่อยากลงมือ
"ฉันเคยเป็นลูกน้องนาย นายเคยเป็นหัวหน้าทีมฉัน ขอร้องเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ ช่วยชีวิตฉันด้วย"
โอวหยางชิวรีบงัดไม้ตายสายสัมพันธ์ออกมา
ทั้งสองเคยทำงานด้วยกันที่บริษัทหลิน
"นายกับฉันขาดกันมานานแล้ว ทางที่นายเลือกเอง นายก็รับผลมันเองเถอะ"
หลี่เฟิงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด เขาไม่ใช่คนดีจอมปลอม
และก็ไม่อยากเป็นด้วย
"หัวหน้าทีม หัวหน้าหลิน ช่วยฉันด้วย"
โอวหยางชิวร้องไห้ด้วยความร้อนรน
แต่หลี่เฟิงและพวกอีกสองคนก็ยังนิ่งเฉย
"โอวหยางชิว ตรงนั้นมีซอกหิน รีบเข้าไปหลบในซอกหินเร็ว"
ทันใดนั้นเหลยรองก็เห็นซอกหินอยู่ข้าง ๆ
ใต้หินยักษ์น้ำหนักหลายหมื่นชั่ง มีช่องว่างอยู่
ช่องนั้นพอดีหลบคนได้
ถ้าโอวหยางชิวเข้าไปหลบได้ ก็น่าจะรอดจากการถูกฝูงหมาป่ารุม
ได้ยินคำเตือนแล้ว โอวหยางชิวก็รีบกลิ้งตัวเข้าไป
นี่คือช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างพื้นกับหินยักษ์
โอวหยางชิวกลิ้งเข้าไปแล้วก็เบียดตัวเองเข้าไปสุดแรง