เคร้ง~
หลี่เฟิงได้ยินเสียงเคร้งดังมาจากใต้เท้า หลังจากนั้นชั้นหินก็เหมือนสั่นไหว
หินก้อนนี้รับน้ำหนักของคนทั้งสามไม่ไหว กำลังจะแตกหัก
“แย่แล้ว หินก้อนนี้กำลังจะแตก” หลี่เฟิงตกใจ
ฝูงหมาป่าสีเทาพวกนั้นอารมณ์ฉุนเฉียว กำลังวิ่งหอนไปทั่ว
หากพวกเขาตกลงไป ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินจะนึก
“หลี่เฟิง ก้อนหินจะแตกแล้ว ทำยังไงดี!” หลินผิงตกใจจนหน้าซีด
“ฮือ ๆๆ ถ้าตกลงไป พวกเราต้องถูกกัดตายแน่”
เมื่อเห็นฝูงหมาป่าสีเทา อวี๋เสี่ยวลี่ก็อยากร้องไห้
เธอจินตนาการได้ว่า หากตกลงไป จะต้องถูกฝูงหมาป่าขย้ำกัดอย่างแน่นอน
ฉากนั้นทั้งนองเลือด ทั้งโหดร้าย
“หินก้อนนี้รับน้ำหนักพวกเราสามคนไม่ไหว กำลังจะแตก”
หลี่เฟิงมองลงไปด้านล่าง เตรียมจะกระโดดลงไป
“พี่หลิน คุณดูแลป้าหลินให้ดีนะ หินรับน้ำหนักสามคนไม่ไหว ฉันลงไปเอง”
อวี๋เสี่ยวลี่หลับตาลง แล้วเตรียมจะกระโดดลงไป เธออยากเสียสละตัวเองเพื่อผู้อื่น
เธออยากสละตัวเอง ยกโอกาสรอดให้กับหลี่เฟิงทั้งสอง
“เสี่ยวลี่ อย่าทำอะไรโง่ ๆ นะ ให้ฉันลงไปเอง” หลินผิงรีบห้ามเธอ
“ไม่ ฉันลงไปเอง” ขณะที่อวี๋เสี่ยวลี่กำลังจะกระโดดลงไป หลี่เฟิงก็รีบดึงเธอไว้
สาวน้อยคนนี้กล้ากระโดดจริง ๆ ด้วย ไม่ใช่แค่พูดปากเปล่า
“พี่หลิน อย่าดึงหนูเลย ปล่อยให้หนูลงไปเถอะ ถือว่าหนูตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตพวกคุณต้องอยู่ดี ๆ นะ”
อวี๋เสี่ยวลี่อ้อนวอนขอร้องเขาอย่าขัดขวาง
“ไม่”
หลี่เฟิงไม่ยอมให้เธอกระโดดลงไป หากเธอกระโดดลงไปในหุบเหว ต้องตายแน่