"แม่เจ้า เงานั่นตัวอะไรน่ะ"
หลังจากได้ยินคำเตือนของหลี่เฟิง ทั้งสองสาวก็รีบหันกลับไปมอง
ก็เห็นเงาร่างหนึ่ง ยืนด้วยสองขาตรงอยู่ตรงป่าละเมาะ
เงาดำทะมึนนี้ สูงเท่าผู้ใหญ่
ความสูงน่าจะประมาณหนึ่งเมตรแปด
มันยืนด้วยสองขา จ้องมองมาที่คนทั้งสามอย่างเงียบเชียบ
เงานี้ไม่ได้กระโจนเข้าใส่ แค่มองคนทั้งสาม
"อย่าส่งเสียง อย่าตื่นตระหนก ค่อยๆ ถอยหลัง"
หลี่เฟิงเตือนทั้งสองคนว่าอย่ากลัวจนเกินไป
และอย่าหันหลังวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งเด็ดขาด
เงานั้นอยู่ห่างจากพวกเขาออกไปยี่สิบสามสิบเมตร
พวกเขาอยู่ห่างจากแคมป์ประมาณยี่สิบกว่าเมตร
หากทั้งสองสาวตื่นตระหนกวิ่งไม่คิดชีวิต
เป็นไปได้มากที่พวกเธอจะยังไม่ทันกลับไปถึงถ้ำ ก็ถูกเจ้าสิ่งนั้นไล่ตามทัน
"หลี่เฟิง นั่นมันตัวอะไรน่ะ"
หลินผิงมองเงาดำนั้นด้วยความตึงเครียด
"มองไม่ชัด ฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร"
เพราะแสงไฟจากแคมป์ส่องไปไม่ถึงตรงนั้น หลี่เฟิงก็เลยไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร
"หรือจะเป็นหมีดำ" หลินผิงสงสัยว่านั่นคือหมี
ในโลกธรรมชาติ มีเพียงหมีที่สามารถยืนสองขาได้
ลิงก็ยืนสองขาเดินได้
แต่ลิงไม่สูงใหญ่และบึกบึนขนาดนี้
"อาจเป็นหมีดำ อาจไม่ใช่ก็ได้ อย่ารีบร้อน ค่อยๆ ถอยหลังมา"
หลี่เฟิงปกป้องทั้งสองคนถอยหลัง
เขาก็ไม่แน่ใจว่าสัตว์ป่าตัวนั้นคืออะไร
เกาะนี้อันตรายมาก ทั้งยังประหลาดพิกล
มีสัตว์ร้ายไม่รู้ชื่ออีกมากมาย
หลังจากได้ยินคำเตือนของเขา ขณะที่ทั้งสองสาวถอยหลัง สายตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่เงานั้น
หลินผิงหวาดกลัวจนขาสั่น
อวี๋เสี่ยวลี่ถูกกดดันจนรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก